اسلامى دور كردند ، و پس از آن كه با نيروى تودههاى مسلمانان به خلافت رسيد ، هم ايشان بودند كه عليه او فتنهها و آشوبها به راه انداختند ، ولى در تمام مواقع حسّاس قبايل سبئيه - كه همان قبايل قحطان مىباشند - همهء دوستان و مجاهدين در ركاب او بودند ، به خصوص سران و سركردههاى قبايل سبائى مانند : مالك اشتر همدانى سبئى ، عبدالله بن بديل خزاعى سبئى ، حجر بن عدى كندى سبئى ، قيس بن سعد بن عبادهء سبئى انصارى ، و عده ديگر از سران قبايل سبئيه كه يار و غمخوار على بودند ، و گروه مدافعان و طرفداران محكم و پابرجاى وى را تشكيل مىدادند ، ولى بعد از جنگ صفّين و جريان حكميّت اشعرى گروهى از عربهاى ساكن كوفه و بصره كه اكثرشان از پيروان على بودند او را كه نتيجهء كار حكميّت را پذيرفته بود كافر دانستند و خود را نيز بدين سبب كافر دانستند و گفتند : توبه كرديم و از كفر به اسلام برگشتيم ، سپس تمام مسلمانان حتى خود على ( ع ) را نيز تكفير كردند و عليه او و همهء مسلمانان خروج كردند و شمشير ره رخ آنان كشيدند و بدينگونه گروهى در اسلام به وجود آوردند كه به فرقهء « خوارج » معروف گرديدند و رياست اين گروه را « عبد الله بن وهب سبائى » به عهده گرفت و در نهروان با امام ( ع ) جنگيد و عبد الله وهب سبائى در آن جنگ كشته شد سپس حضرت امير در اثر شمشير يكى از افراد همين خوارج در محراب عبادت به شهادت رسيد و با شهادت على ( ع ) صفحهء تاريخ عوض گرديد و قبايل سبئيه وضع ديگرى پيدا نمودند كه در فصل آينده روشن خواهد گرديد .
عبدالله بن سبأ و ديگر افسانه هاى تاريخى — صفحة 832
مساهمون: السيد مرتضى العسكري
ص٨٣٢