را در كتاب تجريد : « و وجوب الوجود يدل على وحدته و سرمديته » الى آخر الاحوال الالهيه ، و المقاصد الكلامية ، و ترك كن آنچه را كه در السنه و افواه مشهور ، و در نزد جمهور از ارباب فلسفه و كلام معروف است ، و در اوايل كتاب مذكور بود ، گويا آن تعريف و بيان از براى سهولت تعليم و قصور فهم مبتدئين و متعلمين است و يا مبنى بر اصالت ماهيت و اعتباريت وجود است .
تنبيه "
بر ارباب عقول صافيه ، و اصحاب قلوب زاكيه ، مخفى نماناد ، كه ثمرات و نتايج اين دو قانون الهى ، لا تعد و لا تحصى است ، اكثر معارف ربوبيه ، و معالم دينيه ، و مقاصد كلاميه ، بر اين دو اصل اصيل ، و دو ركن ركين ، مبتنى و موقوف است ، و فهم آنها بنحو تمام ، و بوجه كمال ، و بنهج برهان تام ، به آن دو قانون محتاج است ، از آن جمله اينكه : واجب الوجود ، خير محض ، و جواد محض است ، و غاية الغايات ، و آخر الاواخر است ، علة العلل و اول الاوايل است ، و صفات ذاتيه و اوصاف حقيقيهء او عين ذات است و وحدانيت و فردانيت در وجوب وجود ، بلكه در هرنعتى از نعوت ، از براى او ثابت و محقق است ، و غير اينها چنان كه بهريك در باب خود اشاره خواهم نمود .
پس غايت دقت نظر در تحقيق اين دو مقصد اعلى ، و دو مطلب اسنى ، كه فى الحقيقه متقارب المأخذ ، و متقارب المآلند ، لازم است تا نقاب اختفا ، از چهرهء شاهد مدعى مرتفع گردد ، و مواليد نتايج مطالب ، از رحم اين دو اصل شريف و دو قانون لطيف كه فى الحقيقه ام المسائلند ، متولد گردند ، تحقيق اين دو اصل شريف ، به اين نحو از بسط و تفصيل ، و به اين قسم از بيان و برهان ، مخصوص به اين رسالهء وجيزه است « الحمد للّه ملهم انوار العلوم و المعارف » .
لمعة " الهية " [ در بيان آنكه حقايق متباينه از جهت تباين منشأ انتزاع معنى واحد نشوند ]
بدانكه دو حقيقت متباينه از آن جهت كه متباينند ، خواه جهت اتحاد و اشتراك نيز داشته باشند يا نه ، مصداق و محكى عنه معنى واحد نمىتوانند شد . و بعبارت ديگر ،