احمد مانند آن را در مسند با دو طريق ( 1 ) از ابو هريره آورده و در كنز العمال ( 2 ) نيز آن را از ابن عساكر با دو طريق از ابو هريره نقل كرده است .
احاديث مربوط به محبّت پيامبر ( ص ) به حسنين ( ع ) متواتر است . بهترين آنها روايتى است كه حاكم ( 3 ) آن را نقل نموده و از قول ابو هريره صحيح خوانده است كه : پيامبر ( ص ) فرمود : « هر كه آن دو را دوست بدارد ، مرا دوست داشته و هر كه آن دو را دشمن بدارد ، مرا دشمن داشته است . » در كنز العمال ( 4 ) آن را از احمد در مسند و ابن ماجه نقل كرده است .
حاكم نيز پيش از حديث مذكور روايتى از سلمان نقل نموده و آن را به شرط شيخين صحيح خوانده است :
شنيدم رسول خدا ( ص ) مىفرمايد : حسن و حسين پسران من هستند ، هر كه آنان را دوست بدارد ، مرا دوست داشته و هر كه مرا دوست بدارد ، خدا را دوست داشته و هر كه خدا را دوست بدارد ، او را به بهشت مىبرد و هر كه آن دو را دشمن بدارد ، مرا دشمن داشته و هركه مرا دشمن دارد ، خدا او را دشمن داشته و هر كه خدا او را دشمن داشته باشد ، او را وارد آتش مىكند .
ذهبى در پى اين روايت گفته : اين حديث منكر است و بقى بن خالد آن را با اسناد واهى ديگرى از زاذان از سلمان روايت كرده است . من مىگويم : حق دارد كه آن را منكر بداند . زيرا اين روايت بيان مىكند كه بيشتر اولياى وى وارد آتش خواهند شد و صرف اينكه با اسناد واهى ديگرى هم روايت شده مانع آن نمىشود كه با اسناد صحيح به شرط شيخين روايت شده باشد . بدين سبب ، ذهبى در اين سند مناقشه نكرده است . مانند آن را در كنز العمال ( 5 ) از ابو نعيم و ابن عساكر از سلمان و ابو نعيم و ابو هريره نقل كرده است امّا عبارت آن چنين است :
هر كه آن دو را دوست بدارد ، او را دوست مىدارم و هركه من او را دوست بدارم ، خدا او را دوست دارد و هركه خدا او را دوست بدارد ، او را وارد بهشت
هامش
( 1 ) . ج 2 ، ص 513 .
( 2 ) . ج 7 ، ص 109
( 3 ) . ج 3 ، ص 166
( 4 ) . ج 6 ، ص 220
( 5 ) . ج 6 ، ص 221 .