فضل مىگويد :
همانطور كه ذكر كرديم داستان مباهله ، مشهور است و فضيلت بزرگى به شمار مىرود ، ولى دلالت بر نص ندارد . اما اينكه مىگويد : پيامبر ( ص ) دعاى او را خوش يمن مىشمرد . دليل بر احتياج پيامبر ( ص ) به دعاى اهل بيت خويش و آمين گفتن آنها نمىباشد ؛ زيرا روش مباهله آنچنانكه در قرآن ذكر شده اين است كه شخص ، اهل بيت و خاندان و فرزندانش را جمع نمايد تا در چشم مباهله كنندگان هيبت بيشترى داشته باشد و لعنت او ، طرف مقابل و قوم و پيروانش را در بر گيرد . راز درخواست آمين از آنان اين است نه اينكه از آنها كمك بخواهد و آنان را واسطهء ميان خود و پروردگارش قرار دهد تا لازم آيد آنان از او به خدا نزديكتر باشند . اين مطلبى است كه از سخن و اعتقاد زشت و باطل او فهميده مىشود . پناه مىبريم به خدا از اينكه كسى معتقد باشد كه در ميان امت رسول خدا ( ص ) افرادى از آن حضرت به خدا نزديكترند .
من مىگويم :
بدون شك ، پيامبر اكرم ( ص ) و هر شخص صالح و مقرب ديگرى ، خود را مستحقّ آن نمىداند كه دعايش مستجاب گردد و اعتماد به نفس نمىكند ، بلكه براى اجابت دعا به تمام وسايلى كه مناسب موقعيت باشد ، متوسل مىگردد ، مانند تعظيم و تمجيد خدا با اسماء حسنى و حمد و ستايش خدا و شكر نعمتهاى او و اظهار مذلت و خضوع در برابر مقام والاى او در سخن و عمل ، با نشستن روى زمين و سائيدن صورت به خاك و . . . و چه بسا اهميت يك مسئله اقتضا كند كه مقربان الهى را براى دعا گرد آورد ؛ زيرا احتمال اينكه اجتماع آنان در اجابت دعا دخالت داشته باشد يا اجابت را سريع نمايد و يا يكى از افرادى كه گرد آمدهاند داراى ويژگى خاصى باشد ، وجود دارد . بنابراين مانعى ندارد پيامبر اكرم ( ص ) از دعاى اهل بيت ( ع ) خود خوشحال شود و از آمين گفتن ايشان كمك بگيرد و آنان را با وجود مقربتر بودن خود ، در درگاه الهى ، واسطه قرار دهد . خصوصا اگر پيامبر ( ص ) قصد داشته باشد از اين طريق برترى اهل بيت ( ع ) را نسبت به نزديكان و دوران ، و بزرگان و خردسالان امت نشان دهد هيچ مانعى براى كمك گرفتن از آنان وجود ندارد . بنابراين ، به هيچ وجه لازم نمىآيد - چنان كه فضل گمان برده - آنان از پيامبر به خدا مقرّبتر باشند و اعتقاد مصنّف همچنين نيست و هيچ يك از ما اين امر را جايز
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 334
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص٣٣٤