برائت حركت كردند ، بودم ، فرزند او يا مرد ديگرى پرسيد : چه چيزى را اعلام كرديد ؟ فرمود : ما مىگفتيم : داخل بهشت نمىشود مگر مؤمن و پس از اين سال ، مشرك نمىتوان حج گذارد و نمىتوان برهنه ، طواف نمود و هر كس با رسول خدا ( ص ) پيمان دارد مهلت او چهار ماه است . اين مسائل را اعلام نمودم تا جايى كه صدايم گرفت .
طبرى در تفسير خود حديثى شبيه به اين دو حديث از على ، ابن عباس و ابو هريره از چند طريق نقل مىكند . بنابراين دروغ بودن آنچه به زعم فضل حقيقت خبر بود با مطالبى كه ذكر كرديم معلوم شد ، و معلوم شد كه ابو بكر قبل از انجام حج با فرستاده شدن على بر كنار شد آن هم نه به واسطهء آداب و قوانين عرب بلكه به خاطر آنكه در نزد خدا چنين عملى تنها بايد توسط خود پيامبر يا على ( ع ) كه از پيامبر ( ص ) و مانند خود اوست انجام بگيرد . لذا قطعا بايد هدف از نصب ابو بكر و سپس عزل او با فرستادن على در بين راه - پس از آنكه ابو بكر به منصوب شدن شهرت يافت - گوشزد كردن اين نكته مورد نظر بوده باشد كه ابو بكر براى اقدام به اين كار و جانشينى پيامبر ( ص ) صلاحيت ندارد ، در نتيجه براى زعامت بزرگ هم فاقد اولويت مىباشد . نكتهء ديگرى كه گوشزد مىكند اين است كه وقتى براى ابلاغ اين امر فردى جز پيامبر و يا از خود او ، صلاحيّت ندارند امامت قطعا اولويت بيشترى دارد . پس اين حديث اشاره به فضل على دارد و نشان مىدهد كه در مسئلهء امامت و زعامت كلى تنها او مىتواند در جاى رسول خدا قرار گيرد نه ديگران . اگر پيامبر ( ص ) از همان ابتدا امير المؤمنين ( ع ) را مىفرستاد ، اين تنبيه و ارشاد به دست نمىآمد .
7 - حديث مناجات
مصنّف - قدّس اللَّه روحه - مىگويد :
كتاب الجمع بين الصحاح السته و تفسير ثعلبى و روايت ابن مغازلى شافعى ، آيه مناجات را نقل مىنمايند و آن را مختص امير المؤمنين ( ع ) مىدانند :