رازى در تفسير خود مىگويد : كلبى مىگويد : اين آيه دربارهء على ، حمزه و عبيده و سه تن از مشركين يعنى عتبه ، شيبه و وليد نازل شد . ابن جوزى در تذكرة الخواص مىگويد : سدى از ابن عباس نقل مىكند كه اين آيه روز بدر دربارهء على ( ع ) نازل شد . اين آيه بر اين حقيقت دلالت دارد كه ميان انسان مطيع و انسان عاصى تفاوت وجود دارد و اين دو يكسان نيستند . بدون ترديد غير از على ( ع ) ديگران مرتكب گناه شده بودند ؛ زيرا حداقل ، فرار از ميدان جنگ ، يك گناه است . پس با على يكسان نمىباشند و بنابراين على ( ع ) براى امامت از آنان شايسته تر است .
9 - آيهء * ( « وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى » ) * ( 1 ) .
در الصواعق المحرقه ذيل اين آيه - به عنوان همين آيهء مربوط به اهل بيت - مىگويد :
« قرطبى از ابن عباس نقل مىكند كه محمّد ( ص ) رضايت داد تا هيچ يك از اهل بيتش وارد آتش نشوند . سدى نيز اين روايت را نقل مىكند . سپس ابن حجر ، به اخبار بسيارى در تأييد اين روايت استشهاد مىكند . من مىگويم كه اين مسئله در مورد على ( ع ) بىنياز از استشهاد به روايت ديگر است ؛ زيرا روشن است كه پيامبر اكرم ( ص ) از وارد شدن على ( ع ) به بهشت و نرفتن او به جهنم راضى بود . اين نكته يكى از واضحترين نكاتى است كه آيه اقتضا مىكند و على ( ع ) آن را از اين آيه مىفهميد . لذا او يكى از كسانى بود كه خدا وى را از اين موضوع آگاه ساخته و مژده داده بود . پس همانطور كه از آيات گذشته فهميديد ، وجه دلالت اين آيه بر امامت او روشن است .
10 - آيهء * ( « إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كانُوا مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ » ) * ( 2 ) .
رازى در تفسير خود ذيل آن آيه مىگويد :
على ( ع ) همراه تنى چند از مسلمانان از راه رسيد كه منافقان او را مسخره كردند و
هامش
( 1 ) . الضحى / 5 .
( 2 ) . مطففين / 29 .