را در حق على بهتان مىشمرد : * ( « فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَإِثْماً مُبِيناً » ) * .
پيداست كه اهتمام آيه به پاكى على ( ع ) و بيان اين امر كه هر كس او را آزار دهد ، مرتكب گناه واضحى شده است - با وجود آنكه بهتانها و آزار بسيارى از جانب مردم نسبت به مؤمنين صورت مىپذيرفت دليلى است بر عظمت او نزد خداى تعالى و برترى او بر ديگران . خصوصا با توجّه به اينكه از صيغهء جمع استفاده شده و آزار او در كنار آزار خدا و رسول خدا ( ص ) قرار داده شده است . روشن است كه برترين مردم ، براى امامت از همه شايسته تر مىباشد . بعلاوه ، صحبت از زنان مؤمن در آيهء شريفه منافاتى با نزول آن در مورد على ( ع ) ندارد ؛ زيرا اشكالى ندارد كه به خاطر على ( ع ) به آزار زنان هم مبادرت شده باشد ، خصوصا با توجّه به اينكه مراد از لفظ مؤمنات در جايى كه مراد از « مؤمنان » على است ، فاطمهء مظلوم مىباشد . لذا استفاده از لفظ مؤمنات ، دلالت آيه را بر امامت على ( ع ) افزايش مىدهد .
آيهء * ( « وَأُولُوا الأَرْحامِ »
مصنّف - رفع اللَّه درجته - مىگويد :
شصت و ششم : آيهء شريفهء * ( « وَأُولُوا الأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ الله مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُهاجِرِينَ » ) * ( 1 ) است . مراد از آيه على مىباشد . زيرا او مؤمن و مهاجر و خويشاوند پيامبر بود .
فضل مىگويد :
ظاهر آيه نشانگر عموميت آن مىباشد و مفسران اختصاص آن را به شخص معينى ذكر نكردهاند . و بر فرض اختصاص هم دلالت بر نص ندارد . و استدلال به اينكه او ، مؤمن و مهاجر و خويشاوند بوده است موجب اختصاص آيه به او نمىگردد . زيرا اين ويژگيها در برخى از افراد ديگر نيز موجود است .
من مىگويم :
وجود ويژگيهاى مذكور در افراد ديگر مورد قبول ما نيست . مثلا ابن عباس از
هامش
( 1 ) . احزاب / 33 .