على و وليد برخورد كردم ، ميان آن دو صحبتى ردّ و بدل مىشد ، وليد گفت : زبان من از تو گوياتر و نيزهام برّانتر است و در فرماندهى لشكر تواناتر هستم . على گفت : ساكت باش تو فاسق هستى . آن گاه خداى تعالى اين آيه را نازل فرمود :
* ( « أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ » ) * و آيات پس از آن را .
مراد از آيات بعدى كه در روايت فوق به آن اشاره شده است اين آيات مىباشد :
* ( « أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَلَهُمْ جَنَّاتُ الْمَأْوى نُزُلًا بِما كانُوا يَعْمَلُونَ وَأَمَّا الَّذِينَ فَسَقُوا فَمَأْواهُمُ النَّارُ كُلَّما أَرادُوا أَنْ يَخْرُجُوا مِنْها أُعِيدُوا فِيها وَقِيلَ لَهُمْ ذُوقُوا عَذابَ النَّارِ الَّذِي كُنْتُمْ بِه تُكَذِّبُونَ » ) * ( 1 ) وقتى ثابت شود كه امامت عثمان باطل است ، امامت دو دوست ديگر او نيز باطل خواهد شد . زيرا امامت آنها همگى از يك نوع است . بدين ترتيب ، امامت به على اختصاص مىيابد . خصوصا با توجّه به اينكه در آيات فوق به او مژده بهشت داده شده است . همانطور در آيهء سى و دوّم گذشت مژده دادن شخصى به بهشت و اعلام اين موضوع به او مستلزم برترى و امامت آن شخص است .
آيهء * ( « وَيَتْلُوه شاهِدٌ مِنْه »
مصنّف - طاب ثراه - مىگويد :
سى و نهم : آيهء * ( « أَ فَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّه وَيَتْلُوه شاهِدٌ » ) * ( 2 ) است .
بنابر نقل جمهور اهل سنت ، مراد از * ( « فَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّه » ) * رسول خدا ( ص ) است و مراد از * ( « شاهِدٌ » ) * على .
فضل مىگويد :
اين موضوع در تفاسير اهل سنت ديده نمىشود و بر فرض صحّت ، مطلب مهمّى نيست .
هامش
( 1 ) . سجده / 18 - 20 .
( 2 ) . هود / 17 .