خداى متعال مىفرمايد : * ( « ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَى الْكاذِبِينَ . » ) * ( 1 )
زمخشرى ، رازى و بيضاوى و ديگران در ذيل آيه روايت كردهاند كه پيامبر خطاب به اين چهار تن پاك فرمود : « هنگامى كه من دعا كردم ، آمين بگوييد . » چرا كه هر قدر محل عنايت و خواستگاه استجابت بيشتر باشد ، دعا به اجابت نزديكتر خواهد بود . زيرا هر قدر كه آنان بيشتر از خدا بخواهند ، بيشتر نشانگر عظمت خدا و دوستى اوست . لذا مستحب است كه در ادعيه اسماء مقدس خدا ، بسيار گفته شود . و حداكثر خضوع در برابر عظمت خدا ابراز گردد .
بدين ترتيب ، گذشته از على و فاطمه ( ع ) افضليت حسنين نيز بر تمام اصحاب و خويشاوندان پيامبر معلوم مىشود . زيرا اينكه رسول اكرم ( ص ) به امر خدا از ايشان براى دعا كردن كمك مىطلبد با آنكه كوچك بودند و افراد سالمندى در ميان اصحاب و نزديكان رسول خدا وجود داشت ، بزرگترين دليل است بر ممتاز بودن شرافت آنان در نزد خدا و برجستگى آنان از حيث معرفت و فضيلت . به همين دليل خداى متعال مىفرمايد : * ( « ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَى الْكاذِبِينَ » ) * خداى متعال آنان را در اين آيه در صورت كاذب بودن مشمول لعنت مىشمارد و آنان را در تحقق يافتن دعوت اسلام و تأييد دين خدا شريك مىگرداند . بنابراين ، حسنين نيز مانند رسول خدا ، امير المؤمنين و فاطمه زهرا ( ع ) نسبت به تمام امت اسلام از اين امتياز برخوردار بودند . همانطور كه عيسى ( ع ) در دوران كودكى بر ديگران امتياز داشت .
پس پيداست كه اين آيه كريمه بر افضليت چهار تن پاك ، خصوصا امير المؤمنين على ( ع ) دلالت مىكند . زيرا كه آيهء شريفه ، على را نفس - خود - پيامبر ذكر مىكند و به صيغهء جمع - أنفس - تعبير مىكند همانطور كه در مورد حضرت فاطمه ( ع ) نيز به صيغهء جمع - النساء - تعبير مىكند كه خود اين تعبير نيز به شكل ديگرى حاكى از عظمت و بلند مرتبگى ايشان است .
اين سخن فضل كه مراد از ( انفس ) در اينجا مردان خانوادهء رسول خدا ( ص ) است به دو دليل نادرست است :
1 - دستور دادن شخصى به خود و دعوت خويشتن به كارى ، نامعقول و بر خلاف نظر دانشمندان علم اصول است كه مىگويند : هيچ گوينده اى مشمول خطاب خود واقع
هامش
( 1 ) . آل عمران 61 / .