آيت خاصّه آن مردان را است « 1 » كه اندر آخر زمان بيرون آيند ، و آن مائيم كه بما پيغامبر نيامده است « 2 » مگر اين قرآن كه ششصد سال « 3 » باز بر پيغامبر عليه السّلم فرو آمد ، و ما اين را همى خوانيم و بدان كار همى كنيم ، و نيز بر پيغامبر ما محمّد رسول اللَّه كه از مدت شش صد سال باز كه او را حق تعالى پيغامبرى داد و وحى به دو فرستاد ، و گروهى كه بروزگار او بودند و معجزتهاى او مىديدند و جبريل عليه السّلم روز بروز مىآمد و وحى مىآورد و ايشان بدبختان و كوردلان بودند و به دو ايمان نمىآوردند ، و او را ساحر و جادو مىخواندند ، و او را و ياران او را مىرنجانيدند ، و معذّب مىداشتند ، و ما بعد از چندين مدّت كه گذشت و او را ناديده و معجزتهاى او ناديده ايمان همى آوريم ، و به قرآن كه حق تعالى به دو فرستاد و معجزتهاى او جمله ايمان همى آوريم ، و او را دوست همى داريم ، و از جان و روان خود او را عزيزتر و دوست [ تر ] داريم ، تا ما را ببهشت اوميدوار كند ، و اين همه كار كردن است بدين كتاب كه بفرستاد ، و ما دست بدين سياهى كه بر سپيدى نبشته است اندر زدهايم و خداى عزّ و جلّ ثواب آن بدان جهان يكى ده باز دهد ، و از ده هفصد باز دهد ، و اضعاف مضاعف كند .
و اوّل اين سورة اندر كار طلاق زنان فرو آمده است و آخر اندر كار ستايش مؤمنان و نكوهش كافران و منافقان چنان كه ياد كرده آمدست .
و السّلم .
هامش
( 1 ) بخاصه آن مردمان راست ( صو )
( 2 ) نيامد و هيچ كتاب از آسمان نيامد .
( صو )
( 3 ) كه از چهار صد سال باز . ( صو ) [ ظاهرا كاتب ، تاريخ كتابت نسخه را در نظر گرفته است ]