هم وحى مىشود . « 1 »
و ) سياست حاكمان اين بود كه هرطور شده از احترام و قداست رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله در نزد مسلمين بكاهند و خليفه را بر حضرتش برترى دهند و حتى حضرت را عارى از عصمت جلوه داده و وانمود كنند كه معصوم نبوده است . تا جايى كه قريش - در حيات رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله - در تلاش براى منع عبد اللّه بن عمرو بن عاص از نوشتن احاديث رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله گفتند : او بشرى است كه خشنود مىشود و غضب و خشم مىگيرد « 2 » . كوشيدند تا از نامگذارى كودكان به نام مبارك حضرت جلوگيرى كنند و تا حدودى در اين كار توفيق يافتند . « 3 »
معاويه نيز افسوس مىخورد كه اسم پيامبر در اذان بيان مىشود و سوگند ياد كرد كه آن را از بين ببرد « 4 » .
از اين گونه وقايع ، شواهد زيادى در تاريخ وجود دارد كه ما تعدادى را در پيشگفتار كتاب خود ، الصحيح من سيرة النبى الأعظم صلّى اللّه عليه و آله آوردهايم . هر كس خواست ، بدان مراجعه كند .
شايد هدفشان از امور ياد شده اين بود كه ميدان را براى كارهاى خلاف و ناشايستى كه ممكن بود از سوى هيأت حاكمه سرزند ، باز كرده و اقوال و مواضع
هامش
( 1 ) . تهذيب تاريخ دمشق ، ج 4 ، ص 72 .
( 2 ) . ر . ك : سنن دارمى ، ج 1 ، ص 125 ؛ جامع بيان العلم ، ج 1 ، ص 85 و نيز ج 2 ، ص 62 و 63 ؛ مستدرك حاكم ، ج 1 ، ص 104 و 105 و تلخيص مستدرك ذهبى در پاورقى آن ؛ سنن ابو داوود ، ج 3 ، ص 318 ؛ الزهد و الرقائق ، ص 315 ؛ الغدير ، ج 6 ، ص 308 و 309 و نيز ج 11 ، ص 91 ؛ المصنف ، ج 7 ، ص 34 و 35 و نيز ج 11 ، ص 237 ؛ احياء العلوم غزالى ، ج 3 ، ص 171 ؛ الصحيح من سيرة النبى الأعظم ( مقدمه ) .
( 3 ) . الغدير ، ج 6 ، ص 309 ، ( نقل از : عمدة القارى ، ج 7 ، ص 143 ) .
( 4 ) . الموفقيات ، ص 577 ؛ مروج الذهب ، ج 3 ، ص 454 ؛ شرح نهج البلاغه ، ج 5 ، ص 129 و 130 ؛ قاموس الرجال ، ج 9 ، ص 20 .