مؤلف گويد : تحقيقات و تعليقات چندى از شخصيت مورد بحث ما بر حواشى آن كتاب ديدهام و بر پشت آن از خط ايشان چنين نقل شده است : روايت نوادهء بزرگوارش ابو عبد اللّه جعفر بن ابى هاشم ، از مؤلف اين كتاب ( المجدى ) روايت شريف ابو تمام محمد بن هبة اللّه بن عبد السميع هاشمى ، از او روايت سيد جلال الدّين بن عبد الحميد بن عبد اللّه التقى حسنى نسّابه ، از او روايت سيد شمس الدّين فخار بن معدّ بن فخار موسوى نسّابه ، از او روايت سيد جلال الدّين بن عبد الحميد فرزند شمس الدّين به قرائت بر او ، از او روايت نيازمند به خداى تعالى عبد الكريم بن احمد بن طاوس حسنى به قرائت بر عبد الحميد ، از پدرش از مؤلف المجدى و بر حواشى آن كتاب نيز مطالبى ايراد كرده است از جمله اين كتاب را از همينجا از نسخهء پدرم بر شيخ خود جلال الدّين عبد الحميد بن فخار موسوى - ادام اللّه شرفه - قرائت كردم و خط جلال الدّين عبد الحميد التقى استاد پدرش بر آن بوده است و چنين امضا كرده ، و كتب عبد الكريم بن احمد بن طاوس در مشهد شريف كاظمين در غره ربيع الآخر سال 682 هجرى .
ابن داود در رجال « 1 » خود مىنويسد : سيد و امام بزرگوار ما ابو المظفر غياث الدّين - قدس اللّه روحه - فقيهى نسّابه و نحوى عروضى و زاهدى پارسا بود . رياست سادات و نواميس نبويه به عهدهء او نهاده شده بود و در عصر خود بىهمتا بود .
سيد استاد در حائر شريف حسينى - عليه السّلام - متولد شده و در شهر حله رشد نموده و در بغداد مراتب علمى را به پايان آورده و در كاظمين رحلت نموده است . در ماه شعبان در سال 648 هجرى متولد شده و در ماه شوال سال 693 هجرى در سن 45 سال و چند ماه و چندروزگى درگذشته است .
من و او از خردسالى با يكديگر پرورش يافتيم و تا روزگار وفاتش مفارقتى فىمابين به وجود نيامد و چه پيش از او و چه پس از وى كسى را به اخلاق و آداب و خوشمعاشرتى مانند او نديدم . همچنين در هوشمندى و قوهء حافظه براى او همتايى نيافتم ، زيرا سيد ما در قوهء حافظه به سرحدى بود كه هرچه را در ذهن مىآورد هيچگاه
هامش
( 1 ) - رجال ، ابن داود ، ص 226 .