شيخ عبد الرحمن معروف به كثيّر عزّت « 1 »
وى سرايندهاى عاشقپيشه و از سرايندگان بنام است . آنچه را در معرفى از او نوشتيم طبق يادداشتهايى است كه در پارهاى از مسوّدات خود تهيه كرده بوديم ، بنابراين كثير لقب اوست و بطورىكه پس از اين خواهد آمد ، و در تاريخ ابن خلكان بدان اشاره شده است كثير نام او و عبد الرحمن نام پدر او مىباشد .
هامش
- به اجمالى از آن اشاره مىشود ، همگان او را بهعنوان علم و فضل و حديث و تفسير و نحو و ادب و شعر و رجال ستودهاند و اظهار داشتهاند : وى براى فراگيرى دانش به شهرهاى زيادى مسافرت كرده و از شاگردان ابو السماوات بن شجرى و امثال او بوده و از دختر سيد مرتضى ( نهج البلاغة ) عمويش سيد رضى را روايت مىكرده و سيد فضل اللّه راوندى و قطب راوندى و عماد الدّين فرزند قطب و رشيد الدّين شعيرى از شاگردان او بودهاند . ابن اخوت در بغداد متولد شده است و در آنجا به تحصيل كمال پرداخت و چهل سالى در اصفهان زيست و سال 546 به كاشان رفته و سيد فضل اللّه راوندى و ديگران از وى استفاده كردهاند ، عماد كاتب از وى تجليل زيادى كرده است و كتاب التنبيه ابو اسحاق را كه در فقه بوده در ظرف يك روز استنساخ كرده است و خطى زيبا داشته و سريع القرائت و سريع الكتابت بوده و خود او گفته : هزار مجلد كتاب به خط خود نوشته است و بعضى دو هزار مجلد گفتهاند و سال 546 هجرى به رشيد الدّين ابو الحسن شعيرى در كاشان اجازه داده است . ابن اخوت در نظم و نثر استاد بوده است . از اشعار اوست :انفقت شرح شبابى فى ديارهم * فما خطيت و لا انفدت انفاقى
و خير عمرى الذى ولى و قد ولعت * به الهموم فكيف الظن بالباقىمراسلهء منظوم با سيد فضل اللّه راوندى داشته است كه در اعيان آورده شده است . ابن اخوت در 13 شعبان سال 548 ه . در شيراز وفات يافته است - م .
( 1 ) - در پاورقى مىنويسد : مؤلف خواهد گفت : عبد الرحمن نام پدر كثيّر است و از عنوان بالا استفاده مىشود ؛ كثيّر نام او بوده است و هرگاه كثيّر نام خود او باشد ، مناسب بود شرح حال او را در حرف كاف ذكر كند ، نه در حرف عين . كثير ، به ضم كاف و فتح ثا و تشديد يا ضبط شده و عزّت ، به فتح عين و تشديد زا ، نام معشوقهء او بوده است و از آنجا كه وى مشابهت زيادى به معشوقهاش داشته به نام عزّت خوانده شده است .