هرگاه ، به ذخيرههايى نيازمند شدى ، ذخيرهاى را بهتر از كارهاى شايسته ، به دست نخواهى آورد .
ابن دريد ، در آغاز جمهرة گفته است : ابو عبد الرحمن خليل بن احمد فرهودى .
فرهود : به معناى ، بچه درنده و يا غلام بدخو است ، و نسب خليل به فرهود بن شبابة بن ملك بن فهم ، منتهى مىشود .
خليل بن احمد ، كتاب العين را تأليف كرد و كسى را كه بايد آن را به نهايت رساند به رنج انداخت . اينك نيمى از آن كتاب از خليل است و جاى شبهه نيست و آنكه پس از وى آيد ، يا اين موضوع را مىپذيرد و يا انكار مىكند آرى ، او كتاب العين را در حد فهم و زيركى بىنظيرى كه آيندگان را به شگفت مىآورد ، تأليف كرده است و ما اين كتاب را املا كرديم ، تا به آخر . . .
و نيز ازهرى گويد : خبر داد مرا ابو محمّد بن ابو خليفه ، از محمّد بن سلام كه گفت : خليل بن احمد ، مردى بود از مردم ازد ، از فراهيد و او را فراهيدى گويند . و يونس او را فرهودى ، بر وزن قردوسى ( به فتح قاف و سكون را ، و قردوس به معناى شدت و صلابت است ) تا گويد خليل ، فن عروض را استخراج كرد ، و علل عروضى را از آن به دست آورد و به مطالبى رسيد كه ادباى پيش از او ، از آن بهرهاى نجسته بودند .
مؤلف گويد : در حاشيه همان نسخه ، كه به خطى كهن بود و گويا از اصل نسخه باشد چنين آمده بود : ابو داود مصاحفى گفت ، از نضر بن شميل شنيدم مىگفت : آنها كه به رأى خود سخن مىگويند ، چونان خليل رأى
رياض العلماء و حياض الفضلاء ( فارسي ) — صفحة 363
مساهمون: محمد باقر ساعدى
ص٣٦٣