مؤلف گويد : رساله حسنيه به ضم حا غير از رسالهء حسنيه به فتح حا و سين است و آن رسالهاى است كه از يكى از متأخران ، كه دربارهء اصول الدّين و عبادات تدوين شده ، به نام آقا حسن وزير مازندران تأليف كرده است « 1 » .
مؤلف ، پس از مطالب مربوط به آثار ابو الفتوح مىنويسد : در نسب شيخ ابو الفتوح اشكالى به شرح زير احساس مىشود ، زيرا شيخ منتجب الدّين در فهرست خود يكبار نسبت او را به نحوى كه از او ياد كرديم ، نقل مىكند ، و بار ديگر ، در ذيل ترجمه شيخ ثقه ابو بكر احمد بن حسين بن احمد نيشابورى خزاعى نزيل رى ، به همان طريق مىنگارد ، كه ما در هنگام نامبردارى از او نوشتيم ، يعنى لفظ ( ابن احمد ) را اضافه كرده است . و در ترجمه شيخ ابو بكر مزبور مىنويسد ، او پدر شيخ عبد الرحمن است و در ترجمه عبد الرحمن مىنويسد ، وى عموى شيخ ابو الفتوح رازى است ، بنابراين شيخ ابو بكر احمد ، جد نزديك شيخ ابو الفتوح است ، و بدين مناسبت نمىتوان على بن محمّد بن احمد را ، جد نزديك او دانست ، و چگونه چنين نباشد ، و حال آنكه منتجب الدّين ، در ذيل نام شيخ ابو بكر احمد - يادشده - مىنويسد : خبر داد مرا شيخ ابو الفتوح رازى ، از پدرش ، از
هامش
و تفسير فارسى او به قطعهاى مختلف در روزگار ما به طبع رسيده ، از جمله در ضمن دوازده مجلد به قطع وزيرى ، با مقدمه و پاورقىهاى ارزنده ، به ، قلم مرحوم استاد حاج ميرزا ابو الحسن شعرايى رحمه اللّه طبع شده ، و كتاب ، لغات القرآن ايشان به نام نثر طوبى كه اتمام آن به قلم آقاى محمّد قريب بوده نيز منضما و مستقلا به طبع رسيده است .
( 1 ) - حسنيه فى الاصول الدينية و الفروع العبادية در الذريعة ج 7 اين كتاب اثر مولا عزّ الدّين بن جعفر بن شمس الدّين آملى است ، كه معاصر با محقق كركى و قطيفى و شريك درس ايشان در محضر على بن هلال جزايرى است ، كه آن را براى تاج الدّين حسن وزير مازندران تأليف كرده ، و همچنين نهج البلاغة را به زبان فارسى براى او شرح نموده و سال 944 هجرى از جلد اوّل آن فارغ شده است - م .