باب بيست و چهارم عذاب دنيوى قاتلان و دشمنان امام حسين عليه السلام
[ صواعق محرقه ابن حجر ص 116 ] به سند خود ، از « زهرى » روايت مىكند كه هيچيك از قاتلان حسين عليه السلام باقى نماند ، مگر اينكه در دنيا به عذاب گرفتار شدند و در مدت كوتاهى ، يا كشته شدند يا كور شدند ، يا صورتشان سياه شد و يا سلطنت از آنها زايل گشت .
[ تهذيب التهذيب ابن حجر 2 / 355 ] به سند خود ، از « ثعلب » از « عمر بن شبه نميرى » از « عبيد بن جناده » از « عطاء بن مسلم » از « سدى » روايت مىكند كه براى خريد لباس به كربلا رفتم . پيرمردى از قبيلهء طىّ مرا به خانهاش دعوت كرد و طعامى ترتيب داد و من ظهر آن روز را در خانهاش به سر بردم . پس از صرف غذا ، سخن از امام حسين عليه السلام به ميان آمد . گفتم : هر كسى كه در شهادت آن حضرت شركت داشته و به هر نحوى در شهادت آن حضرت قيام و اقدام نموده است ، به فضيعترين و فجيعترين وضعى مرده است . پيرمرد طائى كه اين سخن را از من شنيد ، اظهار داشت : شما عراقىها چه بسيار دروغگو هستيد ، حال آنكه من از