باب چهل و هشتم استدلال به آيهء * ( إِنَّما وَلِيُّكُمُ الله ) * براى امامت و پيشوائى بلافصل حضرت على عليه السّلام
.
مؤلف گويد : با توجه به اخبار پيشين كه در باب سابق ياد آورى كرديم و همگى آنها در راستاى اين واقعيت بود كه آيه * ( إِنَّما وَلِيُّكُمُ الله ) * ، در شأن حضرت على عليه السّلام نازل شده است . به اين نتيجه مىرسيم كه حديث مزبور در رابطهء با امامت بلافصل حضرت على عليه السّلام است و آنچه كه از آيه به دست مىآيد با انضمام احاديث مذكور ، اين است كه : « خدا و رسول و على بن ابيطالب ، ولى شمايند » .
بنا بر اين فرموده حق تعالى * ( وَالَّذِينَ آمَنُوا ) * اگر چه لفظ جمع است ، ولى منظور از آن ، شخص واحد است و حمل كردن لفظ جمع را بر واحد ، هر گاه منظور از آن تعظيم و تكريم آن شخص باشد ، درست است . و لفظ « ولىّ » هم اگر چه براى معانى متعددى وضع شده است و پيش از اين در باب چهل و ششم معناهاى ولىّ را بطور تفصيل بيان كرديم كه از قبيل : محب ، صديق ، ناصر ، جار ، حليف ، مالك امر ، يا أولى به تصرف ، يا متصرف مىباشد . ليكن آنچه از ظاهر ولىّ در بحث حاضر