بدست مىآيد
و با توجه به حصرى كه از كلمه « انّما » استفاده مىشود ، كلمه « ولىّ » به معناى مالك امر ، يا أولى به تصرف ، يا متصرف است و همين معنى ، مناسب با حصر ولىّ در خداى عز و جل ، رسول صلَّى اللَّه عليه و آله او و على بن ابيطالب عليه السّلام است ؛ نه معناى محب ، يا صديق ، يا ناصر و يا معانى ديگر . و پر واضح است كه بعضى از مردان و زنان مؤمن ، اولياى برخى ديگر از مؤمنان مىباشند . چنان كه در قرآن كريم به اين گونه ولايت اشاره شده است و در اين راستا ، مقام ولايت اختصاصى به خلفاى سه گانه ندارد . و در بعضى از روايات پيش اگر چه « ولىّ » به معناى محب ، يا صديق و يا ناصر دانسته شد ، ولى ظهور كلمه « انّما » در حصر و بلكه وضع كلمه « انّما » براى حصر است ، به مقتضاى تبادر عرفى و با توجه به اينكه تبادر نشان حقيقت است و در « فن اصول » هم اين معنى به اثبات رسيده است ؛ به اين نتيجه مىرسيم هر گاه « ولىّ » را به معنى مالك أمر ، يا أولى به تصرف و يا متصرف بدانيم ، اطلاق ولىّ بر خدا و رسول و امير المؤمنين على بن ابيطالب عليه السّلام ، بهتر و مناسبتر است و به راستى و درستى و دور از تعصب بىاساس و عناد ، نزديكتر و به مقام خدا و رسول و حضرت على عليه السّلام شايستهتر است
.
فضائل الخمسة من الصحاح الستة ( فضائل پنج تن ( ع ) در صحاح ششگانه اهل سنت ) ( فاسي ) — صفحة 202
مساهمون: سيد مرتضى حسيني فيروزآبادي
ص٢٠٢