محصل و كلام نابجاى استاد
بيست و پنجم - هرگاه معلم كلمهء محرفى كه منجر به توجيه مستهجن و زشت گرديد ، از او صادر شده شاگرد نبايد بخندد و با تمسخر ، كلام او را اعاده دهد كه گويا بىانديشه عليه او قيام كرده بلكه اشاره نكند و سخنى كه حاكى از كلام مستهجن استاد است بميان نياورده و در بارهء آنچه از استاد سر زده تأمل نكند ، و براى ديگران نقل ننمايد ، زيرا زبان ، بدين گونه كلمات پيشى گيرد ، گذشته از اين آدميزاد معصوم نيست تا آن نحو سخنان از وى تراوش نكند ، ويژه هنگامى كه عذرش از راه خطا و نسيان پذيرفته است .
البته شاگردى كه چنين عملى نسبت باستاد انجام دهد خود را در معرض نااميدى و بلا و زيان درآورده و مستحق بازداشت و تأديب و دورى و ملامت است ، علاوه بر آنكه نزد خدا و فرشتگان و پيمبران و مقربان درگاه مستوجب سرزنش خواهد بود .
محصل و پرسش از استاد
بيست و ششم - محصل در كشف مسئله يا پاسخ پرسشى كه از استاد يا غير او شده پيشى نگيرد ويژه كه پرسش از ديگرى باشد و او توقف نموده ، البته لازمست در اين موضوع به هيچ وجه مباهات نكرده و اظهار دانائى يا فهميدگى پيش از استاد ننمايد مگر بداند كه معلم نسبت به اين معنى ابراز رضايت خواهد كرد و يا آنكه ابتداء استاد او را به تشريح موضوع مزبور وادار كند ، يا از شاگرد درخواست نمايد كه مسئله را كاملا توضيح دهد .
محصل هنگام صحبت استاد
بيست و هفتم - به طور كلى هنگامى كه استاد مشغول صحبت است شاگرد توجه داشته و سخنش را قطع نكند ، و بر او راجع به همان