روشن كردن ) نكند و تا ميتواند آب دهان و بينى و اخلاط سينه را زياد ننمايد ، آب دهان را بيرون نيندازد ، بلكه با دستمال يا چيز ديگرى بگيرد آروغ نزند و خميازه نكشد ، و پيوسته دهندره نكند ، و هرگاه به دهن دره دچار گرديد به طورىكه از دفع او درمانده شد جلوى دهان خود را بگيرد ، و هرگاه عطسه ( ستوسر ) زد صدا را آرام نموده و صورت خود را بپوشاند .
ناگفته نماند : آنچه نگارش يافت طبق مقتضاى نظر صحيح مستقيم و ذوق سرشار سالم است .
محصل و چگونگى در محضر استاد
بيست و يكم - همان موضوعاتيست كه در بالا تذكر داده شد .
بدين كيفيت كه بدون جهت صداى خود را بسيار بلند نكند ، و فرياد نكشد ، و سرگوشى و نجوى ننمايد ، و كسى را به قوت دست نهنشاند ، بىسبب سخندرازى نكند ، گفتارى نگويد كه مضحكه شود يا ايجاب سوء مخاطبه و ادب و بدگوئى نمايد ، تا از او نپرسند سخن نگويد ، و بىدستور شروع به صحبت ننمايد ، بدون موضوع شگفت انگيزى نخندد ، حتى اگر به امر تعجبآورى برخورد كرد در محضر استاد خنده نكند ، آرى اگر نتوانست خوددارى كند تنها به لبخندى اكتفا نمايد .
بايد هرچه بيشتر از بدگوئى ديگران و سخنچينى و گفتگوئى كه استاد را به ديگرى بدبين نمايد به اين معنا كه او را كوچك شمارد يا گفتارش را مردود سازد يا صحبتى بميان آورد كه اعتبار خود را در نظر استاد بيش از پيش نمايد ، مانند اينكه بگويد : فلانكس دوست ميدارد كه از محضرش بهرهمند شوم ، يا آنكه اراده داشتم در خدمت فلانى