شاگرد در حضور معلم
هجدهم - با كمال ادب و سكونت و وقار و فروتنى و خضوع و خشوع در برابر او بنشيند و از راه احترام استاد ، سر به زير افكند ، بهتر آنست كه براى نشستن دو ذراع ( از آرنج تا ابتداء انگشتان دست ) خود را به زمين بگستراند و يا به حال تورك « 1 » قرار بگيرد ، بعضى گفتهاند :
بهتر آنست كه در اين هنگام بطور اقعاء بنشيند به اين معنى كه دو پاى خود را در زير خود قرار دهد و بر باطن آنها جلوس نمايد و قدمهاى خود را بپوشاند و جامههاى خود را بيرون از اندازه جمع نكند كه وضع نامطبوعى را ايجاد كند .
محصل و چگونگى جلوس
نوزدهم - مانند موضوع گذشته است ، به اين معنا كه : محصل در محضر استاد تكيه به ديوار يا پشتى و غير اينها ننمايد ، بلكه دست خود را بر پشت معلم نگذارد ، با پشت و پهلو به طرف او نگرايد ، دست خود را از پشت سر يا پهلو ستون و تكيهگاه قرار ندهد ، پا و دست يا بدن يا جامهء خود را به لباس و متكا و جا نماز استاد نهنهد .
بعضى گفتهاند : از جمله بزرگشمارى استاد آنست كه پهلوى او يا بر جا نماز و راحتگاه او نهنشيند اگرچه استاد او را بدين معنا دستور دهد ، ابتدا تا ميتواند از قبول اين عمل خوددارى كند ، و زير بار نرود ، مگر كه از نظر اصرار استاد خوف مخالفت حاصل شود كه اين هنگام فرمانبردارى زيانى نخواهد داشت ، در عين حال از آنچه لازمهء ادب و احترام است خوددارى نكند .
هامش
( 1 ) مرحوم مصنف در شرح لمعه فرموده تورك عبارتست از نشستن بر ران چپ و بيرون كردن هر دو پا را از زير بدن به طورىكه ظاهر پاى چپ بر زمين و ظاهر پاى راست بر باطن پاى چپ باشد و نشستنگاه بر زمين قرار بگيرد .