كه از تضاعيف كلمات بدست آورده در حوزهء درس طرح كرده تا بر اثر اين عمل شاگردان بمطالب مشكل و غوامض آشنائى پيدا كرده و عادت كنند و هرگاه فردى در پاسخ اشتباه كرد تا مصلحتى نباشد او را خوار نسازد .
ابن عمر گفته كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلّم براى آزمايش اصحاب خود فرمود : برخى از درختانست كه برگ آنها نميريزد و آن درخت از اين نظر مشابه مسلمانست آن درخت كدامست ؟
كسانى كه در آن محضر حضور داشتند هريك از درختان صحرا را نام برده ليكن من چنان پنداشته كه بايد درخت خرما باشد ، از آن طرف شرم نموده كه گمان خود را بحضرتش صلّى اللّه عليه و إله و سلّم عرضه بدارم ، پس از آنكه هريك از اصحاب نظريه خود را دربارهء گفتار خودشان بسمع مبارك رسانيده و بموقع نيفتاد عرضه داشتند يا رسول اللّه صلّى اللّه عليه و إله و سلّم آن درخت كدام است ؟ فرمود درخت خرما است ، چون سخن بدينجا پيوست و پندار من صواب بود پدرم گفت : اگر تو اظهارنظر كرده بودى براى من از چنين و چنان بهتر بود .
مجملا پس از آنكه تدريس خود را بپايان آورد از جهة آزمايش فهم و ضبط شاگردان مسائلى كه مورد نياز ايشانست طرح كرده و آنهائى كه مورد اشكال قرار گرفته اعاده نمايد و هريك از شاگردان در پاسخهايى كه ردوبدل شده سخن صواب گفته و به خوبى از عهدهء امتحان برآمده مورد سپاسگزارى قرار دهد و هركدام كه ملتفت نشدهاند از راه مهربانى اعاده نمايد تا نيكو بفهمند ، شايسته است شاگردان را مجتمعا به فرا گرفتن دانش دعوت نمايد زيرا فوائدى كه در اجتماع حاصل مى گردد در صورت انفراد نباشد ، پس از پايان درس شاگردان را وادار
منية المريد ( فارسى ) — صفحة 117
مساهمون: الشهيد الثاني
ص١١٧