اين كار را براى مسلمانان ناروا شمرده است . اين سخن ، دليل عقلانى نيز دارد و روايات صحيح هم آن را تأييد ميكند . خداوند فرمايد : لا تَجِدُ قَوْمًا يؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيوْمِ الآخِرِ يوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ : قومى را نيابى كه به خدا و روز بازپسين ايمان داشته باشند [ و ] كسانى را كه با خدا و رسولش مخالفت كردهاند - هر چند پدرانشان يا پسرانشان يا برادرانشان يا عشيره آنان باشند - دوست بدارند . ( مجادله : 22 ) و نيز : وَلَوْ كَانُوا يؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالنَّبِىِّ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيهِ مَا اتَّخَذُوهُمْ أَوْلِياءَ : و اگر به خدا و پيامبر و آن چه به سوى او فرود آمده ، ايمان مىآوردند ، آنان را به دوستى نمىگرفتند . ( مائده : 81 ) و نيز : يا أَيهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَوَلَّوْا قَوْمًا غَضِبَ اللَّهُ عَلَيهِمْ : اى كسانى كه ايمان آوردهايد ! مردمى را كه خدا بر آنان خشم رانده ، به دوستى مگيريد . ( ممتحنه : 13 ) همچنين مسلمانان اجماع دارند كه خداوند دشمنى با دشمنانش و دوستى با دوستانش را واجب نموده و دشمنى و دوستى براى خدا ، وجوب دارد . اگر اينها نبود ، ما با هيچ كس به خاطر دين ، دشمنى نميكرديم و از او بيزارى نميجستيم و دشمنى كردنمان با برخى افراد ، چيزى جز تعصب نبود . شايد گمان كنيم كه ميتوانيم نزد خداوند عذر آوريم : « خدايا ! ما در جريان كارهاى آنان حضور نداشتيم و پرداختن به كارى كه در حضور ما نبوده ، بيهوده است . » اگر اين عذر پذيرفتنى بود ، به همان تكيه ميكرديم و با آن مردم نيز دوستى مينموديم . اما بيم داريم كه خداوند به ما بفرمايد : « اگر با چشمانتان كارهاى آنان را نديدهايد ، با قلبها و گوشهاتان آن را دريافتهايد و گزارشهاى صحيح درباره آن به شما رسيده است ؛ همان سان كه پذيرش نبوت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) و دوستى با تصديقگران و دشمنى با انكارگران و مخالفانش نيز از همين طريق براى شما حاصل شده است . همچنين به شما فرمان داده شده كه در قرآن و سخنان رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) تدبر ورزيد . پس مبادا از مشمولان اين سخن خداوند باشيد : رَبَّنَا إِنَّا أَطَعْنَا سَادَتَنَا وَكُبَرَاءَنَا فَأَضَلُّونَا السَّبِيلا : خداوندا ! ما رؤسا و بزرگتران خويش را اطاعت كرديم و ما را از راه به در كردند . ( احزاب : 67 ) »
و اما بر زبان راندن لعن را خود خدا فرمان داده و واجب ساخته است . نبينى كه فرمايد : أُولَئِكَ يلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَيلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ : آنان را خدا لعنت مىكند و لعنتكنندگان لعنتشان مىكنند . ( بقره : 159 ) اين بيانى است خبرى به معناى امر ، همچون اين سخن خداوند : وَالْمُطَلَّقَاتُ
نبرد جمل ( فارسى ) — صفحة 630
مساهمون: الشيخ علي الكوراني العاملي
ص٦٣٠