امام ( عليه السلام ) بصريان را به توبه فراخواند
شيخ كلينى گزارش كرده است : از امام باقر ( عليه السلام ) روايت شده كه وقتى ماجراى ميان عايشه و طلحه و زبير با اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) پايان يافت ، او بر منبر برآمد و پس از سپاس و ستايش خدا و درود بر رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) فرمود : « اى مردم ! دنيا شيرين و سرسبز است و مردم را با شهوتها ميفريبد و با وعدههاى در دسترس خود ، برايشان زينت مييابد . به خدا سوگند ! هر كه در آن آرزو نمايد ، فريب ميخورد و هر كه به آن اميد بندد ، بازميماند . بهزودى براى كسانى كه به آن روى آوردند و بر سر آن رقابت نمودند و بر دينداران و فضيلتپيشگان حسد و ستم ورزيدند و ظلم و تجاوز و تباهى و بدكارى پيشه نمودند ، پشيمانى و حسرت بر جاى خواهد نهاد . به خدا سوگند ! همه كسانى كه نخست در نعمت پربار الهى در زندگى دنيا به سر ميبردند و همواره تقواى خداوند را پيشه و نعمتهايش را شكر ميكردند ، هنگامى نعمت از آنان گرفته شد كه درونشان دگرگون گشت و از فرمان خدا سر پيچيدند و گناهانى از ايشان سر زد و مراقبت در تقواى الهى را كاستند و در شكر نعمت او سستى كردند ؛ زيرا خداوند در آيه محكم كتاب خود فرمايد : إِنَّ اللَّهَ لا يغَيرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يغَيرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ وَإِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِقَوْمٍ سُوءً فَلا مَرَدَّ لَهُ وَمَا لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَالٍ : در حقيقت ، خدا حال قومى را تغيير نمىدهد تا آنان حال خود را تغيير دهند . و چون خدا براى قومى آسيبى بخواهد ، هيچ برگشتى براى آن نيست ، و غير از او حمايتگرى براى آنان نخواهد بود . ( رعد : 11 )
اگر معصيتگران و گناهكاران كه از نابود شدن نعمتهاى خدا و سررسيدن كيفرش و دگرگون شدن عافيتش حذر دارند ، يقين يابند كه اين پيامد از جانب خدا به دليل گناهانى است كه خودشان انجام دادهاند ؛ و اگر از گناه دست كشند و توبه نمايند و با نيت صادقانه و اقرار به گناهان و بدكاريها ، به خدا پناه برند ، آنگاه خداوند از همه گناهانشان درگذرد و هر لغزش ايشان را ببخشايد و هر نعمت كريمانه را به آنان بازگرداند و صلاح كارشان را به آنان عودت دهد و آن نعمتها را كه به آنان بخشيده و سپس از دستشان رفته و تباه شده ، به ايشان بازپس دهد .