شهادت رساندن عبد الله و تعدادى از مسلمانان ، از پشت بر لشكر اسلام حمله بردند و آنها را در تنگناى سختى قرار دادند .
اين روز ، روز بلا و آزمايش بود ، عدهاى از مسلمانان به شهادت رسيدند و با اينكه حضرت على عليه السّلام خود را سپر بلاى رسول اللّه كرده بود ، دندان جلوى آن حضرت آسيب ديد ، صورتش خونآلود گشت و لب مبارك آن حضرت شكافت و در بين مسلمانان اين خبر منتشر شد كه محمد صلّى اللّه عليه و إله و سلّم كشته شده ، و اين خبر مسلمانان را دچار وحشت و اضطراب بيشترى كرد .
و خداى تعالى در اين مورد مىفرمايد : « محمد نيست مگر پيامبرى از جانب خدا ، كه پيش از او نيز پيامبرانى بودهاند و از اين جهان درگذشتند ، اگر او نيز درگذرد ( به مرگ يا شهادت ) ، شما باز به دين جاهليت خود رجوع خواهيد كرد ؟ پس هركه مرتد شود به خدا ضررى نخواهد رسانيد و خود را به زيان انداخته است و هركس شكر نعمت دين گذارد و در اسلام پايدار بماند ، البته خداوند جزاى نيك و حلال به شكرگزاران عطا خواهد كرد و هيچكس جز به فرمان خدا نخواهد مرد كه اجل هركس در لوح قضاى خدا به وقت معين ثبت است ، هركه براى متاع دنيا بكوشد ، از دنيا بهرهمندش گردانيم و هركه براى ثواب آخرت سعى نمايد ، از نعمت آخرت برخوردارش گردانيم ، البته خداوند سپاسگزاران را اجر نيك ( آسايش دنيا و بهشت آخرت ) خواهد داد . » « 1 »
شايعهء كشته شدن رسول خدا روحيه مسلمانان را سخت مىآزرد كه ناگهان يكى از ياران آن حضرت به نام كعب بن مالك چشمهاى آن حضرت را ديد كه از زير كلاه خود مىدرخشد و حكايت از سلامت او دارد ، لذا با صداى بلند فرياد برآورد كه اى مسلمانان بشارت باد شما را كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلّم زنده است .
چون مسلمانان از سلامت آن حضرت اطمينان يافتند خوشحال و شادمان بسوى او شتافتند و حضرت على عليه السّلام كه در تمام مدت جنگ مراقبت و محافظت از رسول الله را برعهده داشت بهمراه عدهاى ديگر از اصحاب آن حضرت ، پيامبر را تا دامنه كوه احد
هامش
( 1 ) . سوره آل عمران ، آيات : 144 و 145« وَ ما مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ . . . »