ما مىگوييم ما را عذاب نمىكند ؟
اين عدم عذاب بدان جهت است كه آنان اسلام را قبول كردند و محمّد صلّى اللّه عليه و آله را در بيشتر گفتههايش در مورد آخرت تصديق كردند ، ولى گفتهى او را دربارهى خلافت على عليه السّلام تصديق ننمودند .
حَسْبُهُمْ جَهَنَّمُ يَصْلَوْنَها فَبِئْسَ الْمَصِيرُ
بدانند كه عذاب دوزخ آنان را كافى است تا در آنجا كه بسيار بد منزلگاهى است پيوسته معذّب بمانند .
بعضى گفتهاند : قول خدا
« أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ نُهُوا عَنِ النَّجْوى
. . .
تا آخر آيات » دربارهى يهود و منافقين نازل شده ، چون آنان بين خودشان نجوى و به مؤمنين نگاه مىكردند و با چشمهايشان اشاره و مسخره مىكردند .
وقتى مؤمنين نجواى آنها را ديدند گفتند : لا بد خنده منافقين و يهوديان براى اين است كه شنيدهاند براى خويشان و برادران ما در جنگها قتل يا مصيبت يا شكستى رسيده است .
و مؤمنين روى همين جهت ناراحت مىشدند ، وقتى اين مطلب طول كشيد مؤمنين شكايت به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بردند ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله دستور داد كه ديگر پيش مسلمانان نجوى نكنند ، ولى منافقين دست برنداشته و به نجوى ادامه دادند .
و لكن ما مىگوييم : اگر نزول آيه دربارهى يهود هم باشد مقصود منافقين امّت است كه در ردّ قول محمّد صلّى اللّه عليه و آله دربارهى على عليه السّلام نجوى مىكردند .
بعضى گفتهاند : قول خدا : «
وَ إِذا جاؤُكَ حَيَّوْكَ . . .
تا آخر