امّ جميل و لقب او « عوراء » بود ، وقتى اين سوره نازل شد ولوله و شيون كنان در حالى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را نكوهش مىكرد ، قصد پيامبر كرد .
ابو بكر گفت يا رسول اللّه ، امّ جميل دارد مىآيد و من بر تو مىترسم ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : او مرا نمىبيند ، پس آن زن آمد و ابو بكر را ديد و رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را نديد .
قال علىّ عليه السّلام :
ربّ عالم قد قتله جهله و علمه معه لا ينفعه بسا علمى كه جهلش او را كشته و نابود كرده و از دانشش كه با اوست هيچ سودى نبرده است .
بسا عالمى كشته جهل خويش * نبسته از آن علم مرهم ، به ريش
منهاج البراعة علامهى خويى قدّس سرّه ج 21 ص 161 و 162