عطف كرد ، پس فرمود :
فَذلِكَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ
كه يتيم را با زور دفع مىكند ، بعض گفتهاند : دربارهى عاص بن وائل نازل شده .
و بعضى گفتهاند : دربارهى وليد بن مغيره بوده است ، بعضى گفتهاند : دربارهى ابو سفيان نازل شده كه در هر هفته دو شتر نحر مىكرد و يتيمى آمد و چيزى درخواست كرد كه ابو سفيان با عصايش او را زد .
بعضى گفتهاند : دربارهى مردى از منافقين نازل شده است . بعضى گفتهاند : دربارهى ابو جهل نازل شده كه او وصىّ يتيمى بود و يتيم عريان آمد و از مال خودش درخواست لباس كرد ، كه او را زد و هل داد و زدن يتيم ناشى از صفت پست غضبيّه است ، بلكه پستترين صفت است .
زيرا تحقير بيچارهى ضعيف در حالى كه بايد مورد ترحّم قرار گيرد و نيز زدن و هل دادن يتيم پستتر از استكبار بر تواناى گردن فراز است .
وَ لا يَحُضُّ عَلى طَعامِ الْمِسْكِينِ
و بر اطعام مسكين كسى را ترغيب نمىكند آن ناشى از صفت پست شهوت است ، چون دوست داشتن مال باعث مىشود كه كسى را بر طعام دادن به مسكين ترغيب نكند .
فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ
واى بر آنان و لذا عطف با فا كرد ، ولى اسم ظاهر به جاى ضمير آورد تا اشعار به اين باشد كه اگر نماز هم بخوانند نمازشان نماز نيست بلكه نماز آنها و بال و گناهى بر آنانست و معصيت مىباشد .