الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ
نماز را به آنان اضافه كرد تا اشعار به اين باشد كه هر انسانى داراى نماز مخصوصى است كه نماز قالبى تذكره و يادآور آن است و كسى كه نماز قالبى را مىخواند بايد متذكّر نماز مخصوص خودش باشد و گرنه با نمازى كه مىخواند مستحقّ ويل مىشود كه جز براى كفّار نيست .
پس نماز مخصوص هر انسان محقّق نمىشود مگر با ولايت تكوينى يا تكليفى يا ذكرى كه از ولىّ امرش گرفته يا از صورت ولىّ امرش اخذ شده و در قلب او داخل گشته در او مخفى يا ظاهر است ، يا مقصود توجّه به خداست .
و ممكن است معناى آيه چنين باشد : واى بر نمازگزارى كه در نماز قالبى خود سستى مىكنند ، يعنى حدود و مواقيت آن را حفظ نمىكنند .
يا از اوّل وقتش به تأخير مىاندازند و لكن خداى تعالى :
الَّذِينَ هُمْ يُراؤُنَ
معناى اوّل را تأييد مىكند ، زيرا كسى كه به جهت ريا و مردم نماز مىخواند ، نماز را كامل مىخواند و حدودش را تامّ و صحيح مراعات مىكند و در اوّل وقت انجام مىدهد و گرنه نمىتواند ريا كند و خود را به مردم نشان دهد و اين معنا از رذيلتهاى قوّهى علّامه و شهويّه است .
وَ يَمْنَعُونَ الْماعُونَ
لفظ « ماعون » يعنى كار نيك و آب و هر چيزى است كه بهره و نفعى داشته باشد ، يا هر چيزى كه استعاره و عاريه شود ، يا زكات و منع كردن از اين كارها از رذيلتهاى قوّهى شهويّه است .