يَقُولُ أَهْلَكْتُ مالًا لُبَداً
لفظ « لبد » مانند « صرد » و « سكر » و « اللّابد » به معناى مال زياد است .
يعنى مىگويد : من مال فراوانى را در عداوت و دشمنى با محمّد صلّى اللّه عليه و آله انفاق كردم ، در حالى كه به آن افتخار مىكند ، يا در يارى او مال فراوانى صرف كردم در حالى كه به آن ناراحت و اندوهگين است ، يا مال فراوانى به دستور رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در كفّارات و غير آن صرف كردم در حالى كه اظهار پشيمانى و غرامت مىكند .
بعضى گفتهاند : « 1 » او حارث بن عامر بن نوفل بن عبد مناف است ، كه گناهى را مرتكب شد و از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله دراينباره استفتا نمود ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله دستور داد كفّاره بدهد ، او گفت : از روزى كه داخل در دين محمّد صلّى اللّه عليه و آله شدم اموالم در كفّارات و نفقات از بين رفت و در خبرى آمده است « 2 » : مقصود اموالى است كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در لشگر سختى در غزوهى تبوك خرج نمود .
در خبر ديگرى مقصود عمرو بن عبد ود است كه علىّ بن أبي طالب در روز خندق اسلام را بر او عرضه داشت او گفت : پس كجاست آن اموال فراوانى كه در نابودى خرج كردم ، زيرا او اموالى را در بستن راه خدا صرف كرده بود .
أَ يَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَهُ أَحَدٌ
آيا او گمان مىكند كه كسى او را در اعمال ، اقوال و افعالش نمىبيند ، در اين مورد از او سؤال و طلب نمىكند ؟ ! و مقصود اين است كه او گمان مىكند خداى تعالى در اين مورد او را نمىبيند ، چه بدگمانى است اين گمان ، شايسته نيست چنين
هامش
( 1 ، 2 ) تفسير على بن ابراهيم قمى - نور الثقلين ج 5 ص 580 .