پس مردم را مكلّف مىكنند از پل صراط عبور كنند ، رحم و امانت در پل اوّل نگه مىدارند اگر مردم از آنجا نجات پيدا كردند پل دوّم كه نماز است آنان را نگه مىدارد ، پس اگر از آنجا هم نجات پيدا كردند پل سوّم ربّ العالمين منتهى مىشود .
و اين است معناى قول خدا :
« إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصادِ »
و مردم در صراط با دست به آن چنگ مىزنند و هرگاه قدمى بلغزد قدم ديگر آن را مىگيرد و ملايكه در حول و اطراف صراط ندا مىكنند : يا حليم ببخش و بگذر ، به فضل و كرمت بازگرد و ما را سالم نگهدار و سالم نگهدار .
و مردم پيوسته روى هم مىريزند مانند پروانههاى در آتش و هرگاه يكى از آنان بر اثر رحمت خدا نجات پيدا مىكند و از فراز دوزخ مىگذرد ، مىگويد : حمد و سپاس خداى كه با نعمت خود كارهاى صالح را تكميل مىكند و حسنات و خوبىها رشد و نموّ پيدا مىكنند و حمد خدا را كه مرا از تو نجات داد ، پس از آنكه از خدا و فضل او نااميد شده بودم ، به درستى كه پروردگار ما بخشنده و شكور است .
يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسانُ
اين جمله جواب « إذا » است ، يا اين جمله مستأنف است و جواب « إذا » محذوف است .
يا جواب « إذا » عبارت :
« يَقُولُ يا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ »
يا
« يُعَذِّبُ عَذابَهُ أَحَدٌ »
مىباشد .
و مقصود اين است كه انسان در آن روز خير و شرّش را متذكّر مىگردد و مىفهمد كه چه عملهايى نافع و مفيد بوده و كدام ضرر داشته است و لكن اين يادآورى و تذكّر ديگر نفعى نمىبخشد .