فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى
البتّه بهشت جايگاه اوست .
يَسْئَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ
جواب از سؤال مقدّر است ، گويا كه گفته شده : پس از آنكه فرا رسيدن قيامت محقّق و حتمى شد دربارهى آن چه مىگويند ؟ پس فرمود : از وقت قيامت از تو سؤال مىكنند .
يا جمله استفهام است به تقدير حرف استفهام .
أَيَّانَ مُرْساها
ثبات قيامت چه موقع است ؟
فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْراها
بزرگ نشان دادن امر قيامت و نفى علم رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به آن است تا تأكيد بر اخفاى آن باشد .
لذا مىفرمايد تو را چه رسد كه ( چه ضرورت است ) كه آن را به ياد آرى و بدانى .
إِلى رَبِّكَ مُنْتَهاها
انتها و آخر آن ساعت پروردگار است ، اگر بتوانى پروردگار را بشناسى خواهى توانست قيامت را نيز بشناسى ، يا مقصود اين است كه منتهاى وقت و ساعت و قيامت موكول به پروردگار مضاف تو و ظهور اوست .
يعنى ، وقت قيام قيامت نزد خداست از اوّل مرگ تا ظهور پروردگارت بر تو و هنگام ظهور پروردگار همهى قيام قيامت نزد خدا مىشود ، خواه مرگ اختيارى باشد يا اضطرارى و لذا ساعت گاهى تفسير به ظهور قائم عليه السّلام شده و گاهى به قيامت ، گاهى به رجعت و گاهى به مرگ تفسير شده ، چون همهى اين موارد بعد از طىّ برزخها ، به اختيار يا اضطرار به على عليه السّلام منتهى مىشود .
چون آيات خلق و حساب آنان با او و رجوع مردم به سوى اوست و همان قيامت مردم و رجعت مردم است ، اعمّ از آنكه مقصود از