شدن به نعمتها و به معناى كافر و ملامتكنندهى پروردگارش ، بخيل ، گناهكننده ، كسى كه تنها خودش مىخورد و ديگران را منع مىكند و بندهاش را مىزند و مقصود از انسان مطلق انسان است .
زيرا اين آيه در غزوهى على عليه السّلام با اهل وادى يابس ( صحراى خشك ) نازل شده است .
ايشان دوازده هزار نفر بودند كه آماده شدند و عهد و پيمان بستند كه محمّد صلّى اللّه عليه و آله و على بن ابى طالب را بكشند ، پس نبىّ صلّى اللّه عليه و آله ابا بكر را به سوى آنان فرستاد ، وقتى ابو بكر نزد آنان رسيد و زيادى عدّهى آنان را ديد ترسيد و اصحابش را نيز ترسانيد .
نزد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله برگشت ، پس رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : با گفتهى من مخالفت كردى نافرمانى خدا و نافرمانى مرا نمودى ، سپس عمر را به سوى آنان فرستاد او نيز همان را كرد كه رفيقش كرده بود ، سپس على عليه السّلام را به سوى آنان فرستاد و خبر داد كه خداوند با دست او فتح و پيروزى نصيب مىكند .
على عليه السّلام با چهار هزار نفر از مهاجرين و انصار به سوى آنان حركت كرد و از راهى غير از آن راهى كه دو نفر قبلى رفته بودند رفت ، چون آن دو نفر خيلى يواش و با ملايمت راه مىرفتند و على عليه السّلام چنان مىرفت كه قوم را خسته كرد تا به جايى رسيد كه مسلمانان آنان را ديدند ، وقتى اهل وادى يابس شنيدند على عليه السّلام آمده ، براى جنگ بيرون آمدند در آن وقت مردى سلاح به دست آمد و على عليه السّلام با تعدادى از افرادش خارج شد ، پس اهل وادى گفتند : شما چه كسانى هستيد ؟ و از كجا آمدهايد ؟
على عليه السّلام فرمود : من علىّ بن ابى طالب هستم آمديم اسلام را بر شما عرضه كنيم اگر قبول كرديد كه هيچ و گرنه با شما جنگ مىكنيم .
گفتند : ما تو و اصحابت را مىكشيم ، وعدهى بين ما و تو ظهر فردا ، آنان رفتند و على عليه السّلام نيز برگشت ، وقتى شب شد و تاريكى همه جا را گرفت على عليه السّلام به يارانش دستور داد كه به چهارپايانشان خوبى كنند و برسند وقتى صبح شد در
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 39
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٣٩