هواى نيمه تاريك نماز خواند ، سپس با يارانش بر اهل وادى شبيخون زد و آنان غافلگير شدند و ندانستند ، تا اينكه سواران بر آنان تاختند ، آنان حتّى دوست و دشمن را تشخيص نمىدادند .
آن حضرت جنگجويان آنها را كشت و خاندانشان را اسير كرد و اموالشان را مباح نمود و شهرشان را خراب كرده و با اسيران و اموال بازگشت .
رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله قبل از رسيدن على عليه السّلام بر منبر رفت و مردم را از فتح و پيروزى مسلمين با خبر ساخت و به آنان اعلام نمود كه از مسلمانان جز دو مرد از دست نرفته است و سپس از منبر پايين آمده و با جميع اهل مدينه به استقبال على عليه السّلام رفت تا آنكه او را در سه ميلى مدينه ملاقات نمود ، وقتى على عليه السّلام رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را ديد كه به استقبال او مىآيد از اسبش پايين آمده و نبىّ صلّى اللّه عليه و آله نيز از اسب پايين آمده و دست على عليه السّلام را گرفت و بين دو چشمش را بوسيد .
و از جعفر بن محمّد عليه السّلام آمده است : مسلمانها هرگز آن مقدار غنيمت نياورده بودند مگر از خيبر ، كه آن جنگ نيز همانند خيبر بود ، پس خداى تعالى در آن روز اين سوره را نازل فرمود « 1 » .
سورهى القارعة
در تفسير
فَأَمَّا مَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَهُوَ فِي عِيشَةٍ راضِيَةٍ
مرقوم فرمودهاند : هر كه كردارش را وزنى است او را خشنودى است ، چه راضى يعنى صاحب رضا ، يا وصف به جاى متعلّق است ، يعنى ، زندگى كه صاحبش به آن راضى است « 2 » .
سورهى التّكاثر
در تفسير
كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ
فرمودهاند : اى كاش در دنيا جهنّم را مىديديد ، همانطور كه در آخرت مىنگريد ، . . . مكرّر اين مطلب گذشته كه چون علوم نفوس غير از معلومات است و انفكاك معلوم از علم
هامش
( 1 ) صفحات 605 - 607 همين جلد .
( 2 ) صفحهى 610 همين جلد .