زيرا اگر كسى عبادت خدا را به حدّى برساند كه هفتاد پاييز زير ناودان و شبها بيدار و در حال عبادت باشد و روزها روزه بگيرد و داراى ولايت علىّ بن ابى طالب عليه السّلام نباشد خداوند او را بر رويش در آتش مىاندازد و خداوند حيا نمىكند امّتى را عذاب كند كه گردن به امامت امام جور نهادهاند .
اگر چه آن امّت در اعمال خويش نيكوكار باشند ، خداوند حيا مىكند امّتى را عذاب كند كه به امامت امام عادل گردن نهادهاند ، اگر چه آن امّت در عمل فاجر باشند .
و از امام باقر عليه السّلام از تفسير
« عَمَّ يَتَساءَلُونَ »
سؤال شد ، فرمود : اين آيه دربارهى امير المؤمنين عليه السّلام است و به اين مضمون اخبار بسيارى وارد شده است .
عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ
كلمهى
« النَّبَإِ الْعَظِيمِ »
بدل از « عمّ » به تقدير حرف استفهام ، يا متعلّق به محذوف و جواب از « اللّه » است ، يا متعلّق به « يتساءلون » مىباشد و « عمّ » متعلّق به محذوف است كه لفظ مذكور آن را تفسير مىكند .
الَّذِي هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ كَلَّا
هرگز نبايد اختلاف نمود ، چه آن امرى است كه نبايد در آن اختلاف واقع شود ، يا نبايد مورد انكار قرار گيرد كه اين معنا از اختلاف استفاده مىشود ، چون اختلاف محقّق نمىشود مگر با اقرار و انكار .
سَيَعْلَمُونَ
به زودى مىفهمند ، هنگامى كه حجابها از ديدهها برداشته شود و آن وقت مرگ يا روز قيامت كبرى است .
ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ
اين جمله تاكيد جملهى اوّل است و وسط