وَ رَبَّكَ فَكَبِّرْ
و لكن پروردگارت را تكبير بگو تا چيزى نبينى مگر آنكه خدا را محيط به آن ببينى .
لفظ « ربّ » را مقدّم انداخت از جهت شرافت ربّ ، نيز ارادهى حصر نمود و لفظ « فاء » زايده است جهت تأكيد ، يا لفظ « أمّا » در تقدير است ، يا توهم لفظ « امّا » است .
وَ ثِيابَكَ فَطَهِّرْ
اين جمله كنايه از تطهير قلب از آلودگى دل و وابستگىهايش به آلودگى لباس تعبير و كنايه مىشود .
از امام صادق عليه السّلام در خبرى آمده است كه فرمود : يعنى لباس را كوتاه كن يا آستين خود را بالا بزن .
و در خبر ديگرى است : لباست را بالا ببر و بلند نكن كه روى زمين كشيده شود .
در خبر ديگرى از امام صادق عليه السّلام آمده است : لباست را كوتاه كن .
وَ الرُّجْزَ فَاهْجُرْ
لفظ « رجز » با ضمّه و كسره هر دو خوانده شده به معناى پليدى و عبادت بتها و عذاب و شرك آمده است و همهى اين معانى در اينجا مناسب است .
و بعضى گفتهاند : معناى آيه اين است كه بتها را ترك و دورى گزين و بعضى گفتهاند : از گناهان دورى كن ، برخى گفتهاند : از كار بد و اخلاق زشت دورى نما ، بعضى گفتهاند : از حبّ دنيا دورى گزين كه آن رأس هر گناه و خطيئه است .
وَ لا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُ
هيچ طلب و درخواستى را بيشتر از آنچه كه به تو داده شده عطا نكن ، يا بر بندگان با شمارش عطاها و بخششهاى خويش منّت نگذار ، يا با زياد شمردن خوبىها خوبىها و حسنات خويش