وَ أَقِيمُوا
اى شهادت دهندگان .
الشَّهادَةَ لِلَّهِ
اقامهى شهادت به جهت طلب رضاى خدا باشد ، نه رضاى كسى كه به نفع او شهادت مىدهيد و نه به جهت اعراض و اغراض دنيوى باشد .
ذلِكُمْ
امر به طلاق در حالت طهر و پاكى و شمردن و به حساب آوردن عدّه و بيرون نكردن زنهاى مطلّقه و نگهداشتن يا رها كردن به خوبى و نيكى براى كسى پند و اندرز است كه به خدا و روز قيامت ايمان آورده باشد .
يُوعَظُ بِهِ مَنْ كانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ
كسى كه ايمان به خدا و روز قيامت داشته باشد به حكمتها و مصالح الهى توجّه و التفات دارد و طالب اين است كه به اوامر خدا عمل كند .
وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ
كسى كه در مخالفت كردن اوامر و نواهى خدا و تجاوز از حدود او از خدا بترسد .
يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً
خداوند براى او راه خروج از شبهات دنيا و سختيهاى روز قيامت و از هر فتنه و بلايى در دنيا يا آخرت قرار مىدهد و به همهى اين معانى در اخبار اشاره شده است و شايد اطلاق لفظ « مخرج » بدان جهت بوده كه آن را نسبت به هر چيزى كه ممكن است بر آن صادق شود تعميم دهد .
از امام صادق عليه السّلام از پدرانش از على عليه السّلام آمده است : كسى را كه خداوند به او روزى بدهد در حالى كه با پايش قدمى برنداشته و دستش را به سوى آن دراز نكرده و با زبانش در مورد آن سخنى نگفته و لباس براى آن نپوشيده چنين شخصى از كسانى است كه خداى تعالى در كتابش آنها را ذكر كرده و فرموده :
« وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ
تا آخر آيه . . . »