از امام صادق عليه السّلام آمده است : گروهى از اصحاب رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله وقتى اين آيه نازل شد در را به روى خود بستند و به عبادت روى آوردند و گفتند : اين آيه را ما را بس است .
اين خبر به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله رسيد و در پى آنها فرستاد و فرمود :
چه چيزى شما را وادار به اين كار كرده ، گفتند : اى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله تو متكفّل روزىهاى ما شدى و ما هم به عبادت روى آورديم .
رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : كسى كه چنين كند دعاى او مستجاب نمىشود ، بر شما باد طلب روزى كردن .
وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ
و از جايى كه گمان نبرد به او روزى عطا كند .
از امام صادق عليه السّلام آمده است : اينان گروهى از شيعيان ما هستند كه ضعيفاند و چيزى ندارند كه با آن سوى ما بيايند و حديث ما را بشنوند و از علم ما اقتباس كنند ، پس در اين ميان گروهى بالاتر از آنها به سوى ما حركت مىكنند و اموالشان را انفاق مىكنند و بدنهايشان را خسته مىكنند تا بر ما داخل شوند و حديث ما را مىشنوند و به سوى آنها نقل حديث مىكنند و آنها كه حديث براى آنها نقل شده حديث را حفظ و نگهدارى مىكنند ، ولى خود ناقلين حديث آن را ضايع مىسازند .
آنان كسانى هستند كه خداوند برايشان راه خروج قرار داده و از آنجا كه گمان ندارند روزى مىدهد و تعميم رزق به روزى نباتى و حيوانى و انسانى مخفى نماند .
وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ
كسى كه در امور دنيا و آخرتش بر خدا توكّل كند ، كه توكّل عبارت از خروج از ارادهى نفس و بهرهمندى