سورهى الملك
در تفسير آيهى لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا مرقوم فرمودهاند : . . . و خوب بودن عمل با نيّت خوب و كامل محقّق مىشود و نيّت خوب با عقل كامل تحقّق پيدا مىكند و لذا در اخبار متعدّد وارد شده : مقصود اين است كه معلوم شود عقل كدام يك كاملتر و تمامتر است . از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : منظور اين نيست كه عمل كدام يك بيشترست ، بلكه مقصود اين است كه عمل كدام يك به صواب و واقع نزديكترست و صواب بودن عمل عبارت از خداترسى و نيّت صادق است ، سپس فرمود : باقى ماندن بر عمل تا آنجا كه عمل خالص شود سختتر از اصل عمل است . و عمل خالص آن است كه بخواهى جز خدا كسى تو را حمد نكند و نيّت برتر از عملست ، آگاه باشيد كه نيّت همان عمل است ، سپس اين قول خدا را تلاوت نمود : قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى شاكِلَتِهِ هر كس طبق نيّت خودش عمل مىكند « 2 » . در تفسير آيهى أَ فَمَنْ يَمْشِي مُكِبًّا عَلى وَجْهِهِ أَهْدى أَمَّنْ يَمْشِي سَوِيًّا عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ بدون انحراف از مقصد . از امام كاظم عليه السّلام از اين آيه سؤال شد فرمود : خداوند مثل زده است ، كسى