بدكار ، گناهكارتر از هر گناهكار مىبيند ، گاهى نفس خودش به شدّت مورد غضب خود قرار مىگيرد .
از جهت همين ظهور است كه دنيا براى او زندان مىشود و اين همان ظهور علمى ، حالى و وجدانى است .
و گاهى امام با صورت ملكوتى نورانيش بر سينهى سالك ظاهر مىشود و اين ظهور همان ظهور قائم عليه السّلام در عالم صغير است و در اين هنگام است كه زمين وجود سالك با نور پروردگارش روشن مىشود و روشنايى آن شديدتر از روشنى زمين عالم كبير با نور آفتاب است و از جهت شدّت روشنايى در آن هيچ كجى و ناهموارى نمىبينى و در آن هنگام است كه زمين اخبارش را حديث مىكند و بارها و سنگينيهايش را بيرون مىريزد « 1 » .
سورهى الطّلاق
در آيهى
وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً
فرمودهاند : كسى كه در مخالفت كردن اوامر و نواهى خدا و تجاوز از حدود او از خدا بترسد ، خداوند براى او راه خروج از شبهات دنيا و سختيهاى روز قيامت و از هر فتنه و بلايى در دنيا يا آخرت قرار مىدهد و به همهى اين معانى در اخبار اشاره شده است و شايد اطلاق لفظ « مخرج » بدان جهت بوده كه آن را نسبت به هر چيزى كه ممكن است بر آن صادق شود تعميم دهد .
از امام صادق از پدرانش از على عليه السّلام آمده است : كسى را كه خداوند به او روزى بدهد در حالى كه با پايش قدمى برنداشته و دستش را به سوى آن دراز نكرده و با زبانش در مورد آن سخنى نگفته و لباس براى آن نپوشيده چنين شخصى از كسانى است كه خداى تعالى در كتابش آنها را ذكر كرده و فرموده :
وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ
تا آخر آيه . . . » از امام صادق عليه السّلام آمده است : گروهى از اصحاب رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله وقتى اين
هامش
( 1 ) صفحات 201 - 203 همين جلد .