تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى )ج ١٣ — صفحة 86

مساهمون:

ص٨٦

[ وَ تَرَى الظَّالِمِينَ ] خطاب مخصوص محمّد صلّى اللّه عليه و آله مىباشد كه در اين صورت جائز است لفظ « ترى » براى استقبال باشد همانطور كه جائز است براى حال باشد كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله حال آنها را در زمان حال مىبيند . و ممكن است خطاب عامّ باشد كه در اين صورت نيز لفظ « ترى » براى استقبال و حال مىتواند باشد ، يعنى شايسته است كه ستمكاران را ببينى كه : [ لَمَّا رَأَوُا الْعَذابَ يَقُولُونَ هَلْ إِلى مَرَدٍّ مِنْ سَبِيلٍ وَ تَراهُمْ يُعْرَضُونَ عَلَيْها ] كه چون عذاب را بينند گويند ، آيا راهى گذرى هست ؟ و تو پيش از آنكه آتش بر آنها عرضه شود مىبينى كه [ خاشِعِينَ مِنَ الذُّلِّ ] در حالى هستند كه از ذلّت و خوارى به خشوع افتاده‌اند و خشوع ناشى از ذلّت فايده‌اى ندارد بر خلاف خشوع ناشى از حبّ كه هر وقت پديد آيد نافع و مفيد است . [ يَنْظُرُونَ مِنْ طَرْفٍ خَفِيٍّ ] لفظ « طرف » به معناى چشم يا حركت پلك‌هاى آن است . پس اگر به معناى چشم باشد ( در واقع ) شامل نگاه كردن مخفى است و اگر به معناى حركت پلك‌ها باشد شامل نگاه كردن ناشى از حركت پنهانى پلك‌ها و مقصود اين است كه آنها از شدّت خوف و وحشت نمىتوانند نظر كامل به آتش بيندازند . [ وَ قالَ الَّذِينَ آمَنُوا ] ادا كردن مطلب به صورت فعل ماضى به جهت حتمى بودن وقوع آن است .