[ وَ تَرَى الظَّالِمِينَ ]
خطاب مخصوص محمّد صلّى اللّه عليه و آله مىباشد كه در اين صورت جائز است لفظ « ترى » براى استقبال باشد همانطور كه جائز است براى حال باشد كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله حال آنها را در زمان حال مىبيند .
و ممكن است خطاب عامّ باشد كه در اين صورت نيز لفظ « ترى » براى استقبال و حال مىتواند باشد ، يعنى شايسته است كه ستمكاران را ببينى كه :
[ لَمَّا رَأَوُا الْعَذابَ يَقُولُونَ هَلْ إِلى مَرَدٍّ مِنْ سَبِيلٍ وَ تَراهُمْ يُعْرَضُونَ عَلَيْها ]
كه چون عذاب را بينند گويند ، آيا راهى گذرى هست ؟ و تو پيش از آنكه آتش بر آنها عرضه شود مىبينى كه
[ خاشِعِينَ مِنَ الذُّلِّ ]
در حالى هستند كه از ذلّت و خوارى به خشوع افتادهاند و خشوع ناشى از ذلّت فايدهاى ندارد بر خلاف خشوع ناشى از حبّ كه هر وقت پديد آيد نافع و مفيد است .
[ يَنْظُرُونَ مِنْ طَرْفٍ خَفِيٍّ ]
لفظ « طرف » به معناى چشم يا حركت پلكهاى آن است .
پس اگر به معناى چشم باشد ( در واقع ) شامل نگاه كردن مخفى است و اگر به معناى حركت پلكها باشد شامل نگاه كردن ناشى از حركت پنهانى پلكها و مقصود اين است كه آنها از شدّت خوف و وحشت نمىتوانند نظر كامل به آتش بيندازند .
[ وَ قالَ الَّذِينَ آمَنُوا ]
ادا كردن مطلب به صورت فعل ماضى به جهت حتمى بودن وقوع آن است .