كسانى هستند كه مبدأ و معادى اعتقاد ندارند ، چه ايّام اللّه عبارت از مقامات آخرت و درجات نيست و هر كس كه اميد درجات آخرت و مقامات آن را داشته باشد نظر به سوى آن نموده و در اعمال و احوالش به آن جهت توجّه پيدا مىكند و كسى كه معتقد به آخرت نباشد ، يا عمل او در آن جهت نباشد اميدى به آخرت ندارد .
مقصود تأديب مؤمنانى مىباشد كه با بيعت خاصّ بيعت كردهاند ، بدين گونه كه به ظاهر افعال و احوال كسانى كه امّيد آخرت ندارند نظر ننموده و ترك معاشرت با آنان هم ننمايند و پيوسته تلاش بر پند ، اندرز و راهنمايى بر خير و صلاح آنان بنمايند .
زيرا كه خود مؤمنين نيز قبل از ايمان چنين بودند و خداوند بر آنان به وسيلهى ايمان منّت گذاشت و شكر اين نعمت ، اين است كه بندگان خدا بر ديگران رحم آرند و آنان را بر اين راه دلالت كنند ، كه خداوند وقتى بر عبدى نعمت داد دوست دارد اين نعمت را در او ببيند و هر كس آن نعمت را ظاهر نسازد نسبت به آن نعمت كافر مىشود .
از امام صادق عليه السّلام آمده است كه فرمود : به آن كسانى كه با معرفت و شناخت بر آنان منّت گذاشتيم بگو كه آنان را كه عمل نمىكنند بشناسند ، پس آنگاه كه آنان را شناختند مورد بخشش قرار داده و از ايشان درگذرند .
لِيَجْزِيَ قَوْماً
لفظ « ليجزى » به صورت معلوم و غايب خوانده شده است كه فاعل آن خداى تعالى است ، به صورت مجهول خوانده شده كه ضمير مصدر ، نايب فاعل باشد و با نون نيز خوانده شده است .