فرموده :
فِيها يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ
يعنى هر امر حكيمى در آن شب نازل مىشود ، امر حكيم و محكم يك چيز بيشتر نيست ، پس هر كس حكم كند به چيزى كه اختلاف در آن نباشد حكم او از حكم خداست و هر كس حكم كند به چيزى كه در آن اختلاف باشد و تنها نظر خود را درست ببيند به حكم طاغوت كرده است ، كه تفسير امور در هر سال در شب قدر به ولىّ امر نازل مىشود و در آن شب به اوامر مىشود كه دربارهى خودش چنين ، چنان كند و در امور مردم چنين و چنان ، براى ولىّ امر غير از خدا آنچه گفته شد علم خاصّ خدا ، مكنون عجيب و مخزون او حادث مىشود ، مانند امورى كه در آن شب نازل مىشود .
سپس امام عليه السّلام اين آيه را خواند :
وَ لَوْ أَنَّ ما فِي الْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلامٌ
. . . تا آخر آيه .
غرض از نقل اين خبر بيان قول امام عليه السّلام : « فمن حكم بما ليس فيه اختلاف » تا قول امام عليه السّلام « فقد حكم به حكم الطّاغوت » زيرا در ابتداى مطلب انسان گمان مىكند كه حكم ائمّه عليهم السّلام داراى اختلاف است ، چون هيچ مسألهاى وجود ندارد مگر آنكه در مورد آن از جانب ائمّه عليهم السّلام اخبار متخالف ، يا متضادّ ، يا متناقض نقل شده است .
صاحب تهذيب در اوّل تهذيب فرموده : بعضى از دوستان با من در مورد احاديث اصحاب ما - كه خداوند آنان را تأييد كند و گذشتگان را رحمت ، مذاكره مىكرد و صحبت در اختلاف ، تباين ، منافات و تضادّى بود كه در احاديث ما واقع شده تا آنجا كه اتّفاق نمىافتد كه خبرى باشد مگر آنكه در مقابل آن ضدّ آن نيز وجود داشته باشد .
حديث سالمى يافت نمىشود مگر آن كه در مقابلش منافى آن نيز