بين مردم حكم كنى ؟
لقمان گفت : اگر پروردگارم مرا به اين امر كند كه گوش مىدهم و اطاعت مىكنم ، چون اگر خداوند اين كار را دربارهى من انجام دهد مرا كمك مىكند و تعليم مىدهد و مرا حفظ و نگهدارى مىكند ولى اگر مرا مخيّر بگذارد عافيت و راحتى را قبول مىكنم .
ملائكه گفتند : اى لقمان چرا چنين كردى ؟
گفت : حكم بين مردم سختترين منازل از دين است و فتنه و بلا از آن بيشتر است و چيزى است كه خوارى مىآورد و هيچ كس كمك نمىكند و ظلم حاكم را از هر طرف مىپوشاند و صاحب حكم بين دو امر قرار مىگيرد ، اگر به حقّ حكم كند و به حقّ اصابت نمايد پس شايسته سلامت است ، اگر خطا كند كه راه بهشت را خطا كرده است .
و كسى در دنيا ضعيف و ذليل باشد آسانتر از آن حاكم شريفى است كه در آخرت سرگردان باشد ، هر كس دنيا را بر آخرت ترجيح دهد در هر دو خسارت مىكند ، كه دنيا زائل مىشود و به آخرت هم نمىرسد .
امام فرمود : ملائكه از حكمت او تعجّب كردند ، خداوند منطق او را پسنديد .
وقتى شب شد و لقمان به بستر خواب رفت خداى تعالى حكمت را بر او نازل كرد و با آن او را از سر تا پايش پوشانيد ، در حالى كه او خواب بود و با حكمت او را پوشانيد ، وقتى بيدار شد حكيمترين مردم در زمان خودش بود ، بين مردم كه مىرفت سخنان با حكمت
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 364
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٣٦٤