لفظ ( قول ) در تقدير گرفته مىشود .
كه تقدير چنين مىشود : ( ان اشكر لله و قل لغيرك ) :
مَنْ يَشْكُرْ فَإِنَّما يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ
يعنى خودت شكر خدا كن و به غير خودت بگو :
هر كس شكر كند براى خودش شكر مىكند ، زيرا نفع آن به خودش برمىگردد .
وَ مَنْ كَفَرَ
هر كس كفران نعمت كند ، يعنى ملاحظه منعم را ننمايد و او را در نعمت تعظيم نكند و نعمت را در راه و وجه اصلى خودش كه براى آن خلق شده صرف ننمايد هيچ ضررى به خدا نمىزند .
فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ
كه خداوند از حمد حمدكنندگان و شكر شكركنندگان بىنياز است .
حَمِيدٌ
خداوند خودش حميد و حمد شده است ، خواه كسى او را حمد بكند و يا نكند .
و در خبرى آمده است : شكر هر نعمتى به اين است كه خداوند بر آن ستوده شود اگر چه بزرگ نبوده باشد « 1 » .
و در خبر ديگرى است : اگر در نعمتى كه خداوند به او داده است حقّى باشد با شكر نعمت آن حقّ را ادا كرده است « 2 » .
و در خبر ديگرى است : كسى كه خداوند به او نعمتى بدهد و آن نعمت را با قلبش بشناسد و بفهمد كه شكر آن نعمت را ادا كرده است « 3 » .
و در خبر ديگرى است : خداى تعالى به موسى وحى كرد : اى
هامش
( 1 ، 2 ، 3 ) . صافى : ج 4 ، ص 141 .