مطلق آيات و نشانههايى است كه دلالت بر حكمت حق تعالى و اتقان صنع او و كيفيّت خروج نفس از بدن هنگام مرگ مىكند ، دلالت بر عالم ديگرى غير از عالم كون و فساد مىكند و نيز دلالت مىكند بر بقاى آن عالم و احاطهى آن بر عالم طبع ، بر اينكه صورتهاى جميع اشياى در آن عالم ثابت است ، بر كيفيّت احاطهى حق تعالى بر همه موجودات .
وَ ابْتِغاؤُكُمْ مِنْ فَضْلِهِ
طلب روزى در شب و روز نيز يكى از آيات خدا است ، چه در طلب فضل و روزى كه در آن بر حسب ظنّ نفس كمال نفس است .
اعمّ از آنكه مقصود از فضل وسعت روزى و ساير ما يحتاج انسان در دنيا باشد يا كمالات انسان و گستردگى نفس نسبت به امور آخرت باشد آيات و نشانههايى است كه دلالت بر مبدأ صاحب كمال و وسعت و فضل مىكند ، چه اگر مبدأ كمال و فضل وجود نداشته باشد انسان چيزى از او طلب نمىكند .
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَسْمَعُونَ
در اين امور كه ذكر شد آيات و نشانههايى است براى قومى كه مىشنوند ، يعنى كسانى كه مرتبهى دوّم علم را دارا مىباشند ، كه آن مرتبهى استماع و تقليد است ، خداى تعالى به آن اشاره كرده آنجا كه فرموده :
أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَ هُوَ شَهِيدٌ
.
وَ مِنْ آياتِهِ يُرِيكُمُ الْبَرْقَ
موافق عبارتهاى سابق و لاحق اين بود كه بگويد : « و من آياته ان يريكم البرق » ولى چون نخواست بگويد كه ارايهى و نشان دادن برق از آيات خدا است از