آن عدول كرد .
و
مِنْ آياتِهِ
ظرف لغو است ، متعلّق به
يُرِيكُمُ
مىباشد كه در
يُرِيكُمُ
يا لفظ
إِنَّ
در تقدير گرفته مىشود ، يا
يُرِيكُمُ
جاى مصدر نشسته است .
كه در اين صورت نكته عدول از صريح
إِنَّ
يا مصدر از بين مىرود .
زيرا وقتى خداوند خواست بيان كند كه آن آيات ، آيات و نشانه است براى كسى كه علم او تحقيقى باشد و لذا فرمود :
يُرِيكُمُ
و خواست بگويد كه برق مشهود از آيات غيبى ناشى مىشود كه صاحب تحقيق دائما منتظر آن است . . . فرمود :
مِنْ آياتِهِ يُرِيكُمُ
و نفرمود : ( أن يريكم ) .
خَوْفاً
يعنى نشان دادن خوف و ترس ، ممكن است
خَوْفاً
به تقدير لام باشد و مفعول له نباشد ، يا حال از مفعول باشد .
وَ طَمَعاً
مقصود ترس از صاعقه و طمع در باران است .
وَ يُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ ماءً فَيُحْيِي بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ
در علم تحقيق مىكنند بدين گونه كه از حدّ تقليد خارج مىشوند ، چه تعقّل عبارت از ادراك شيئى است بهوسيله عقل ، نه محض تقليد و آنان كسانى هستند كه داراى قلباند و به آنها اشاره شده است در قول خداى تعالى :
لِمَنْ كانَ لَهُ قَلْبٌ
و اين مقام تحقيق در علم و يافتن آثار معلوم و لذّت بردن به علم است .
بالاتر از آن مقام مشهود و عيان در ادراك معلوم است ، آن