تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 303

مساهمون:

ص٣٠٣
كرده‌اند ، اينانند كه براى عذاب احضار شوند . پس هنگامى كه در شامگاه يا در بامداد وارد شويد خداوند را تسبيح گوييد . و در آسمانها و زمين سپاس او را است ، و هنگامى كه در عصر وارد شويد و هنگامى كه به نيمروز رسيد ( هم تسبيح گوييد ) . زنده را از مرده بيرون مىآورد و مرده را از زنده ، زمين را پس از پژمردنش زنده ( و بارور ) مىدارد ، و بدين‌سان شما نيز ( از گورها ) بيرون آورده شويد . و از جمله آيات او اين است كه شما را از خاك آفريد ، سپس كه انسان شديد ( در زمين ) پراكنده شديد .

تفسير

اللَّهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ
اين جمله منقطع از ما قبل و مقدّمه قول خدا :
يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ
. . . تا آخر است و مقصود از اعاده اعاده به برزخ‌هاست .
ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
بعد از مكث در برزخ‌ها به سوى خدا بر مىگرديد ، نه به سوى غير خدا .
وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ
روز كه قيامت قائم شود هنگام بازگشت به سوى خدا .
يُبْلِسُ الْمُجْرِمُونَ
مجرمين از خلق نااميد مىشوند ، يا از غايت دهشت و ترس متحيّر و سرگردان مىشوند .
وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ مِنْ شُرَكائِهِمْ
مقصود شركاء در وجوب ، يا شركاء در عبادت ، يا در طاعت ، يا در ولايت ، يا در وجود و شهود است .
شُفَعاءُ
آنها از شركاى خود شفيعانى ندارند كه نزد خدا براى آنان شفاعت كنند ، چنانچه بعضى از مشركين گفتند :
هؤُلاءِ