كردن پيروانت و برائت و بىزارى از آنان در واقع برائت از فعليّت اخيرشان است كه فعليّت رسالت يا فعليّت ولايت مىباشد كه اين دو فعليّت نيز جز فعليّت الهيّه نيستند .
و اگر جزو پيروان تو نباشند و در عين حال از مرتدّها نيز نباشند كه از فطرتشان با ابطال فطرت انسانى برگشتهاند ؛ فعليّت اخيرشان فعليّت انسانيّت است اگر چه پوشيده شده باشد تحت غير از آن ؛ برائت از آن در واقع برائت از انسانيّت كه آن هم لطيفهى الهيّه است مىباشد .
آرى اگر كسى فطرت را نيز منقطع كرده باشد صحيح است كه گفته شود : بيزار ( برى ) ام از تو همانطور كه خداوند متعال از ابراهيم عليه السّلام با اين فرمايش حكايت كرده است كه : « فلمّا تبيّن له أنّه عدوّ للّه تبرّأ منه « 1 » » يعنى از مقام والايى كه دارى تنزّل نموده و با آنان در مقام نازلهاى كه دارند شراكت كن و اگر در تقييد ( مقيّد كردن ) بر حدود با تو مخالفت كردند ( در حدّ مقامشان ) منزّه بودن ذاتت را از آن حدود آشكار نما و برايشان بگو : من به حسب مرتبهى عالى كه دارم از حدود اين مقامات و تعيّناتشان منزّهم و اگر در بعضى از لوازم آن شركت نمودم براى اين بود كه
هامش
( 1 ) سورهى التوبة آيهى 114 : و ما كان استغفار إبراهيم لأبيه إلّا عن موعدة وعدها إيّاه فلمّا تبيّن له أنّه عدوّ للّه تبرّأ منه إنّ إبراهيم لأوّاه حليم ( 114 )