نسبت و دوستى كه براى خدا و با اذن او بوده باشد « 1 » و هيچ شفاعت كنندهاى جز به اذن خداوند شفاعت نمىكند و هيچ نسبت ، دوستى و جهت الهيّهى دروغينى باقى نمىماند تا شفاعتكننده يا حمايتكننده و دوست براى ايشان باشد .
روايت شده از امام جعفر صادق عليه السّلام « 2 » كه فرمود : به خدا كه ما شيعيانمان را شفاعت خواهيم كرد ، به خدا ما شيعيانمان را شفاعت خواهيم كرد ، به خدا ما شيعيانمان را شفاعت خواهيم كرد تا اينكه مردم گويند پس از براى ما از شفاعتكنندگان ( شفاعت كنندهاى ) نيست و دوست حامى نيز نداريم ( تا اين بيان ) پس اى كاش باز مىگشتيم كه ما هم از مؤمنان باشيم « 3 » .
فَلَوْ أَنَّ لَنا كَرَّةً
كاش براى ما بازگشتى بود ، « لو » براى تمنّى يا شرط آمده است .
فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ إِنَّ فِي ذلِكَ
تا آنگاه از مؤمنان مىشديم .
بىگمان در اين قصّههايى كه از حضرت ابراهيم عليه السّلام و حجّت
هامش
( 1 ) . قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله : شفاعتى لامّتى من أحبّ اهل بيتى ( پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : شفاعت من شامل آن كس از امّتم مىشود كه اهل بيت مرا دوست داشته باشد . ) كنز العمّال
( 2 ) . مجمع البيان ج 8 - 7 ص 195
( 3 ) . قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله : لأشفعنّ يوم القيامة لمن كان فى قلبه جناح بعوضة ايمان ( پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : من در روز قيامت كسى را كه در دلش به اندازهى بال پشّهاى ايمان باشد قطعا شفاعت خواهم كرد . ) كنز العمّال